GILLETTE: ANTONY

Ég hefði viljað kryfja þetta nafn, en það eina sem ég á eftir eru minningarnar um þá sem ég hef þekkt, elskað, búið með, og nokkra sem ég hef jafnvel sent á betri stað. Og til að stunda líffærafræði þarf gráður, vottanir, sérhæfingar – of mikið skrifræði.

Mér finnst gott að borða grillaðan kjúkling með höndunum og standa upp frá borðinu strax eftir að hafa þvegið þær, svo ég beri ekki lyktina með mér.

Fyrsta „Antonio“ – í kvenkyni – var rómversk kona, eldri, skörp, með þetta sumarnæturöryggi sem fólk hefur þegar sjórinn er hlýr og sandurinn man enn daginn. Hún fann mig einan á ströndinni, starandi á vatnið eins og maður gerir þegar maður er að reyna að skilja eitthvað um sjálfan sig án þess að vita hvað það er.

Hún spurði mig spurningar – einfaldrar, beinnar – þeirrar tegundar sem fullorðnir nota þegar þeir vilja sjá úr hverju maður er gerður. Ég svaraði með einu dirfskunni sem ég átti þá: „Öruggt kynlíf.“ Ekki af því að það þýddi neitt, heldur af því að það var eina setningin sem hljómaði nógu fullorðinslega til að verja mig gegn því að finnast ég lítill.

Hún skellihló, tók í höndina á mér og fylgdi mér aftur til móður minnar, sem sprakk um leið og hún sá mig: „Hvern andskotann hefur hann gert núna?“

„Ekkert,“ sagði konan. „Hann vildi vera fullorðinn og varð eitthvað meira.“ Og hún fór. Móðir mín, sem reyndi í eitt skipti að vera vinkona mín, færði sig nær til að lokka mig til að segja sér hvað hefði gerst – og gleymdi því að hún var sú sem hafði komið mér í heiminn, og að það veitti henni engan einkaaðgang að hugsunum mínum.

„Ekkert sérstakt,“ sagði ég henni. „Hún missti bíllyklana sína, beygði sig niður til að taka þá upp, og hún var ekki í neinum nærbuxum – hún hafði gleymt þeim líka. Og ég spurði hana hvort hún væri vön að ganga í svörtum, og hún roðnaði.“

„Og hvað gerðir þú?“ spurði hún. „Hvernig brástu við? Hvernig hagaðirðu þér?“

Ég gerði það sem pabbi gerir alltaf þegar maður gerir hann reiðan. Ég brosi, kveð og geng í burtu.