FYRSTA ÁSTIN

Það var í september 1978 og ég bjó með móður minni í Clusone, litlum bæ hátt uppi í hæðunum ofan við Bergamo á Norður-Ítalíu, þar sem hún hafði fengið stöðu hjá ríkinu. Ég fór með henni og gekk þar í skóla.

Restin af fjölskyldunni bjó í Reggio Calabria. Faðir minn kynnti flutninginn sem verðlaun, raunverulega reynslu. Í rauninni vissi ég að ég var drengur undir eftirliti, vegna skapgerðar minnar, og að ég þyrfti eftirlitsmann, leiðbeinanda – og hver var betur til þess fallinn en móðir mín.

Ég átti nýtt mótorhjól sem faðir minn hafði keypt: loforð sem var efnt, eins og alltaf. Ég hafði staðist prófin með hæstu einkunn og unnið til verðlaunanna.

Móðir mín reyndi að semja um útivistartímann minn, en oftast læsti hún mig einfaldlega inni í refsingarskyni og fór í vinnuna, án þess að láta sér nokkurn tíma detta í hug að eitt af því fyrsta sem ég hafði ætlað mér var að láta smíða aukalykla.

Ég fór út með vinum mínum. Þeir áttu allir mótorhjól og hver einasti þeirra átti kærustu. Ég ekki.

Ég kynntist stelpu, Cörlu, mjög fallegri, en hún krafðist allt of mikils tíma: tilhugalífs, kossins, að kynnast hvort öðru, kynninga, foreldra, siða.

Þegar Carla skildi að ég var ekki drengur fyrir langa leikinn fann hún sér fjárhirði frá Bergamo, sem rétti henni ástina ásamt landi föður síns.

Á meðan, í apríl 1979, fékk móðir mín flutning og við fórum aftur heim í bæinn minn.

Fyrsta áhyggjuefnið var að koma mér í næsta skóla svo að ég missti ekki árið, en þar sem svo lítill tími var eftir leyfði mat skólans mér ekki að ná, og ég féll á fyrsta árinu.

Systir mín gekk í sama skóla. Árið eftir spurði hún mig hvers vegna ég ætti ekki kærustu og kynnti mig fyrir einni af bekkjarsystrum sínum. Við fórum að kynnast.

Ég vissi ekki hvernig þetta var gert. Ég vissi um kossinn og hvernig hann gekk fyrir sig. En hún hafði meiri reynslu, og eftir þrjú stefnumót leiddi hún mig niður á dimma strönd við sjóinn, þar sem ég þurfti að lofa henni að ég myndi ekki notfæra mér hana. Og þannig var það.

Daginn eftir sagði hún mér upp. Ahahahahah.

Þetta gerðist svo hratt að hún var fljótlega komin með annan, og síðan enn annan eftir það. Ég hætti að telja þá allt árið, en ég skildi eitt: aldrei lofa því sem þær biðja um – gerðu það sem þær vilja.