GILLETTE-MAÐURINN OG JAPANSKAR KONUR

Ég var nýkominn til Rómar og, eins og alltaf, heimsótti ég Péturskirkjuna í Vatíkaninu. Það var eini virðingarvottur minn við fyrsta starfsbróður minn hjá Gillette, þann sem vann Galíleusvæðið með tólf manna liði sem fylgdi honum hvert sem hann fór. Tölurnar sem hann skilaði voru slíkar að tvö þúsund árum síðar tekst ekki einu sinni Wall Street að skrá hann á listana sína.

Ég gekk eftir ganginum sem liggur að aðalinnganginum, klukkan var ellefu að morgni, þegar hópur fólks vakti athygli mína með einni setningu: HELP ME, PLEASE?

Rétt tími til að átta mig á hvort hjálparbeiðnin væri ætluð mér, og þegar ég sneri mér við mætti ég augum sex kvenna með dæmigerða asíska drætti: brosandi strax, sólríkar, fallegar, vingjarnlegar, kurteisar, glæsilegar. Ég skildi strax að þetta voru ekki kínverskar konur, Napólíbúarnir með möndlulaga augu. Og reyndar, þegar ég spurði WHERE ARE YOU FROM, svöruðu þær allar í einu: I come from Japan. Konur og dætur hinnar rísandi sólar:

MY JAPAN.

Ég brosi og kynni mig strax, dusta rykið af ensku sem ég hef ekki notað um hríð: NICE TO MEET YOU, MY NAME IS FREGA. Og þær svara hlýlega, fullkomlega samtaka, í kór, og kalla mig… FREGA SUN.

Fjandinn. Ég hef ekki einu sinni talað enn og þær eru þegar farnar að kalla mig sólina. Svo kemur spurningin mín: hvers vegna kallið þið mig sól? Þær springa úr hlátri eins og brjálaðar til að útskýra að SUN þeirra er ekki sólin heldur SAN, fínasta form þeirra af virðingu gagnvart manneskju. Þær töluðu á dulmáli.

Svo ég skellti mér í miðjuna og útskýrði hvað SAN þýðir á ítölsku: það er orðið sem við gefum kaþólskum dýrlingum, þeim sem móðir kirkja hefur tekið í dýrlingatölu og hafa farið yfir í betra líf. Og ég átti enn engan rétt á titlinum, aðeins af því að ég var enn á lífi.

Jæja. Þær hlógu allar eins og brjálaðar.

Ég vissi ekki hvað ég ætti að gera eða segja meira. HELP ME PLEASE þeirra frá því áðan var horfið, en ég var staddur á forréttindastað og hefði ekki yfirgefið hann fyrir nokkurn hlut í heiminum: huga kvenna.

Sú elsta tók undir handlegginn á mér, hélt áfram að brosa til mín og bauð mér að fylgja sér og hinum. Við héldum í átt að útganginum. Ég hélt að þetta væri enn eitt grínið hjá galíleska starfsbróður mínum. En hvert vorum við að fara?

Nokkrar götur, nokkur hliðarsund, og við komum að rómverskri trattoríu, þar sem þær bjóða mér í hádegismat. Ég er hissa og sleginn, en allt þetta gerist af einni ástæðu: japanskar konur hafa ratsjá, eins og allar konur heimsins, en þeirra hefur verið stillt á annan hátt af menningu samúræjanna, þar sem kóðinn er settur ofar hverju lífi. Já, þú heyrðir rétt. Við erum í Róm á Ítalíu, en inni á þessari trattoríu sögðu þær við mig: WELCOME TO JAPAN.

Við setjumst við borð sem er stranglega kringlótt. Við horfum öll framan í hvert annað. Þetta er ekki venjuleg lögun borðs á ítalskri krá, en kannski völdu þær það einmitt þess vegna.

Þær spyrja hvað ég sé gamall, við hvað ég starfi, hvort ég sé Ítali, hvort ég sé giftur, hvort ég eigi börn. Og ég svara með spurningu: er það svona sem lögreglan í Japan yfirheyrir þjófa?

Önnur hláturroka. En þær eru forvitnar, þær vilja vita, og þær vilja taka án þess að biðja: þær eru konur heimsins.

Ég segi þeim að ég sé hugrænn þjófur. Á Ítalíu fellur það hlutverk í hlut þeirra sem við köllum rubacuori, hjartaþjófa, sem eru ekki alltaf hinir klassísku latnesku elskhugar. Þeir dugðu á sjötta áratugnum; núna eru þeir útrunnir, eins og jógúrt.

Hláturroka, en ég get ekki greint hvort þær hlæja að bröndurunum, að líkamsstöðu minni eða hvort þetta er bara kurteisi. Svo útskýrir sú elsta í hópnum, nánast eins og til að biðjast afsökunar, hegðun þeirra og gefur mér innsýn í japanska menningu, og einmitt þá skil ég að ég er inni á einu af þeim heimilum sem ég hef sótt heim á ævinni.

Hún byrjar á því að segja að þær séu ekki sex kjánalegar gæsir sem gagga áður en þær fara út í vatnið: brosið er unaður, gleði, virðing, og ekki bara tilfinningalegur eiginleiki.

Þær gefa ekki þumlung eftir í því að vilja svör við spurningum sínum, svo að ég segi þeim að ég sé sextíu og eins árs, að ég sé giftur, að ég eigi þrjú börn, og að ég hafi samkomulag við konuna mína frá árinu 1993 sem leyfir mér að trúlofast hvar sem er í heiminum með einu skilyrði: að það sé tímabundinn samningur, og án þess að gefa neinni börn.

Ég hélt að brosin myndu kvikna aftur, en eins og fyrir töfra hverfa þau, og alvarlega útgáfan birtist á hverju andliti, svo mjög að ég velti fyrir mér hvar mér hafi orðið á.

Sú elsta í hópnum hallar sér nær og segir mér umsvifalaust að þær hafi verið á Ítalíu í þrjátíu daga og hitt margt fólk, en að enginn hafi nokkurn tíma hagað sér af slíkum vitsmunalegum heiðarleika. Í stuttu máli: hrós.

Ég hef aldrei átt augnablik þar sem ég villtist af leið eða lenti í togstreitu við eigin persónuleika, né átt egó sem ég þurfti að svara fyrir. En ég vissi að á þessu nákvæma augnabliki var ég hugrænt séð á tindi Fuji-fjalls, bara röngum megin, inni á rómverskri trattoríu.

Stutta hugleiðingin mín hefur ekki einu sinni dofnað þegar sú yngsta snýr sér að mér og segir: Mr. Frega Fuji. Og ég: minchiaaaaa.

Ég leita hennar inni í augnaráði hennar, inni í augum hennar, og segi blíðlega við hana: elskan, takk fyrir Fuji, en nú verð ég að fara, tíminn er liðinn. Áður en ég fer legg ég þó gillettenarrative.com-ekki-nafnspjöldin mín á borðið, eitt handa hverri þeirra.

Þær eru slegnar. Þær þekkja þennan vef. Allt Japan þekkir hann; þær voru fyrstar í heiminum til að uppgötva hann. Kannski skil ég ástæðuna fyrst núna.

Kóðarnir sem faðir minn skildi eftir handa mér: ég fékk aldrei tækifæri til að spyrja hann hvort hann hefði nokkurn tíma komið til Japans, en eitt er ég viss um. Konurnar sex réðu þá, og í þögn kváðu þær upp dóm sinn.

Ég fer. Ég legg peninga á borðið fyrir hádegismatnum þeirra, og ég sé þær allar gráta saman. Ég held að þær séu móðgaðar af því að ég trúlofaðist engri þeirra. Í staðinn veifa þær allar í kveðjuskyni í kór og segja:

ciao gillettenarrative