NORA FRÆNKA MÍN

Undanfarna daga leitaði þetta nafn sífellt aftur á hugann. Hún hafði verið nágrannakona móður minnar, konan sem árið 1963 tók hana að sér eins og dóttur og gaf henni, kannski í fyrsta sinn, það sem enginn hafði nokkurn tíma kennt henni: væntumþykju.

Ég er ekki sú tegund sonar sem útdeilir auðveldum dómum um móður sína eða um aðra sem eru látnir. Mitt er einfaldlega frjáls æfing í greiningu á mannlegri hegðun, án afsakana, án nokkurs, eins og ég væri nakinn konungur.

Og þessi napólíska kona, með dæmigerða sænska drætti – blá augu, ljósa húð, meðalhæð – var vön að brosa, og alltaf, með sinni ljúfu, töfrandi rödd og meðfæddu hnyttni, eins og fólk sem fætt er á þessari breiddargráðu heimsins kann, skildi hún eftir hjá manni eitthvað til að hugsa um: hvers vegna sagði hún þetta við mig?

Það var árið 1985. Ég vann í Cosenza og fór að heimsækja hana. Fyrir mér var hún Nora frænka, og hún kallaði mig ástúðlega Ferdinà. Hún hafði verið guðmóðir Teresu systur minnar, gjöf frá móður minni sem hún hafði alltaf verið þakklát fyrir, og hún spurði alltaf um okkur.

Síðast þegar hún hafði séð mig var ég rétt rúmlega sjö ára, og nú, þegar ég var tvítugur, horfði hún á ungan mann, en hún vissi mætavel úr hvaða efni hugræni vefurinn sem ég bar var gerður.

Væntumþykja hennar í minn garð birtist á annan hátt, og ég fann það, en hún hélt aftur af sér, nánast eins og hún vildi af ásettu ráði hindra sjálfa sig í að segja allt sem hún hugsaði.

Þennan eftirmiðdag hitti ég líka dóttur hennar, Lellu, tannlækni, fallega konu með þokka móður sinnar og glæsileika föður síns. Hún heilsaði mér innilega og sagði: „Ert þetta virkilega þú, Ferdinando? Sá sami og bjó í tvö ár á móti húsinu okkar?“

Fyrst svaraði ég henni með brosi, og svo sagði ég: „Já, þetta er ég, besta útgáfan af staðnum þar sem við erum í dag.“ Allir hlógu, allir horfðu, svo kveðjurnar og brottförin, og það var í síðasta sinn sem við hittumst.

Rétt tími til að setjast inn í bílinn, og ég heyrði nafnið mitt kallað af svölum tveimur hæðum ofar. Það var Nora frænka: „Ferdinà, komdu aftur, mig langar að sjá þig aftur.“

„Ég brosti til hennar. Ég vissi að það myndi ekki gerast. Verkefni mínu var þegar lokið.“

Sannur nakinn konungur, frammi fyrir gáfaðri konu, stendur einmitt þannig: eins og móðir hans fæddi hann í heiminn.

Og ég var sonur móður minnar.