ÞAÐ SEM ENGINN SÁ

Það eru oft konur sem, þegar þær ganga fram hjá pari – á hvaða aldri sem er – lýsa því yfir að það sé illa samsett, og næsta athugasemd er alltaf sú sama: sástu þessi tvö sem gengu fram hjá? Hvað hún er ljót – hvernig í ósköpunum náði hún í þennan myndarlega mann?

Efi og forvitni gleypa þær, því að kostir eru aldrei augljósir og magn er aldrei gefið upp – eins og peningaflutningabíll í fylgd lögreglubíla: enginn veit nokkurn tíma hvað hann flytur.

Svolítið eins og skrifin mín. Hahahahahah.

Það var einmitt á þessari hugmynd sem aðferð mín til að kynnast fólki byggðist. Svo mjög að eitt kvöld, á tólftu hæð í byggingu í bænum, úti á svölunum þar sem dansleikur var haldinn, kom til mín hávaxin, þéttvaxin og sveitt stelpa og bað mig um vangadans.

Strákarnir í kringum mig fylgdust með – ekki af því að ég væri betri en þeir, heldur til að sjá hvernig ég myndi bregðast við, því að nær allir höfðu þeir þegar hafnað henni. Það vissi ég ekki.

Þegar samtalið hófst í dansinum var andardráttur hennar ekki sá besti, en ég lét sem ég tæki ekki eftir því. Við dönsuðum saman allt kvöldið og ég hlustaði. Svo bað hún mig að fylgja sér heim; hún var hrædd við mótorhjólið, svo að ég gekk tvo kílómetra til að gleðja hana.

Hún kyssti mig á kinnina og sagði að við myndum hittast daginn eftir, en áður en hún kvaddi sagðist hún kunna að meta að ég hefði ekki reynt neitt.

Ég gekk kílómetrana tvo aftur að mótorhjólinu, með kvöldið – og hinar stelpurnar á svölunum – enn á sveimi í höfðinu, og einhvern veginn komst ég á leiðarenda.

Vinir mínir biðu eftir mér; þeir vildu vita hvernig hefði gengið. Þar sem ég vissi að mér hafði aldrei líkað að tala um sjálfan mig sagði ég bara: hún er fín stelpa.

En veistu hver hún er? Nei.

Hún er dóttir forstjóra stærstu verkfræðistöðvar Suður-Ítalíu. Vellauðug.

Og?

Þeir voru agndofa. Ég settist á mótorhjólið og fór heim.

Fimm dögum síðar rakst ég á hana fyrir tilviljun á kaffihúsi í bænum, en hún var öðruvísi, hún hafði breyst.

Hún spurði mig hvers vegna ég hefði ekki leitað hennar – ég vissi jú hvar hún bjó, og nú hlyti ég að hafa komist að því hver hún og faðir hennar væru.

Ég brosti og sagði: en veist þú hver andskotinn ég er?

Hún stansaði, galopnaði augun, slegin, og svaraði lágri röddu: hver ertu?

Ég er bara strákurinn af dansleiknum sem dansaði við þig og fylgdi þér svo heim.

Í dag, eftir fjörutíu og fimm ár, erum við enn vinir. Hún giftist og er þegar orðin amma; við hringjum hvort í annað og skiptumst á kveðjum, og eftir allan þennan tíma hefur hún lesið frásögnina mína og uppgötvað hver ég er.

Einhver sem þú átt ekki von á að sé til, en sem fær allar konur heimsins til að dansa.