BABA, UNANISIKIA?

Miaka mitano ya mwisho ilikuwa jehanamu, lakini sikuwahi kuelewa hilo, nami nilizunguka ndani ya nafsi yangu mwenyewe, nikiamini kwamba nilikuwa hodari na nisiyeshindika, kama vile ulivyonifundisha.

Sikugundua chochote, lakini siku ile ya tarehe 27 Februari 2025, kitu fulani kilitokea ndani yangu. Nilikimbia nyumbani, nikaacha vitu vyangu nyuma kana kwamba nilikuwa mtoro, bila rasilimali yoyote na bila mahali pa kwenda.

Karibu kama mtu anayesakwa na sheria. Lakini sikuwa na deni lolote kwa haki ya wanadamu. Labda nilikuwa na deni la kulipa kwako, hesabu iliyoachwa wazi kwa sababu mama yangu alitaka iwe hivyo, iliyobeba tarehe 30 Juni 1996, siku ulipoiacha Gillette Italia.

Alikushawishi kwamba mimi ndiye niliyeushawishi uongozi wa Kiitaliano kukuondoa, lakini nisingefanya hivyo kamwe. Kwa sababu yoyote ile. Kwa chochote duniani. Nisingeweza kamwe kufanya hivyo, na nisingeweza kamwe kuwatazama watoto wangu usoni kama ningewaza tu jambo hilo.

Ulikuwa mkondo wa matukio, nami nilijikuta nikiwa suluhisho la kimantiki kwa biashara na kwa maslahi ya kampuni.

Laiti tungepewa nafasi, ningekuweka ukifanya kazi nami, daima. Ningekuweka katika biashara, ofisini, au nje uwanjani pamoja na mawakala wangu wa mauzo, lakini nisingekuacha kamwe.

Kwa bahati mbaya, tulikuwa tukicheza karata za poka katika meza tofauti. Pakiti za karata zilikuwa tofauti, na dau lilipimwa kwa miaka — na miaka yetu haikuwa ileile. Yeyote aliyefanya maamuzi alibeba ramani ya wakati ujao pamoja naye.

Kisha, tarehe 14 Aprili 2025, ulituacha. Siku ishirini tu baada ya Mama kufariki, karibu kana kwamba hukutaka kumwacha peke yake. Nilikuwa mbali, kilomita 1,500, nimeachwa kwa hatima yangu na peke yangu, lakini nilijua kwamba nilikuwa katika mawazo yako.

Ulikuwa wakati mgumu zaidi wa maisha yangu, na watoto wangu walidhani ningejiua. Lakini hawakuwahi kunijua kweli, si vya kutosha kujua kwamba mimi siachi kamwe uwanja wa mchezo, hata nikiwa nimekufa.

Nililia, lakini sikuteseka. Kuna wakati wa hilo. Dakika chache kila siku, nikijua kwamba hauko hapa nami.

Kisha uliamua kurudi, tarehe 14 Aprili 2026, mwaka mmoja kamili baada ya kuondoka kwako.

Na wapi kwingine, kama si ndani ya uandishi wangu.

“Nyembe tatu, Gillette moja. Na ghafla tulikuwa pamoja tena: Babu Camp, wewe na mimi.”

Tulikuwa tukifanya kazi pamoja tena juu ya kitu ambacho hakuna aliyewahi kufikiria kukiunda: simulizi ya Gillette.

Kila siku ninasoma hadithi zinazokuzungumzia, nazo zinanigusa moyo. Ninahisi kwamba uko hapa, karibu nami. Kwamba lazima niwe mvumilivu. Kwamba lazima nidumishe fahari ya kuitwa Frega, kitu ambacho sijawahi kukiacha na nimejaribu kuwarithisha watoto wangu pia.

Lakini wao ni watoto wa mama yao.

Mwanamke mwingine.

Si wangu.

Najua kwamba itachukua hadi Mei 2027 kuuona mduara umefungwa na kuanza maili ya mwisho. Mara hii, hata hivyo, itakuwa ya vizazi.

Ni jambo pekee nililolifikiria katika miaka ya karibuni: kuwapa wale watakaokuja baada yangu aina fulani ya usalama, ule ambao jina la ukoo huuhakikisha linapobeba msimbo wa heshima, msimbo wa maadili na msimbo wa sheria.

Yale majitu matatu ambayo wengi huyaita walaghai, lakini ambayo kwetu sisi yamekuwa daima kiongozi wetu.

Nimewasamehe, kwa njia yako, wale waliojaribu kunidhuru.

Lakini wajibu wa kuacha funzo nyuma umekuwa daima sehemu ya kile ulichonifundisha.

Leo nina miaka 61.

Kesho itakuwa siku moja zaidi.

Kisha nyingine.

Na nyingine tena.

Hadi nitakapokuwa kama wewe.

Kama ilivyopaswa kuwa tangu mwanzo.

Yeyote atakayesoma haya atawaza jambo moja tu:

“Mwana anamwandikia baba yake kumweleza kwamba hakuwahi kumsaliti, na anagundua kwamba njia ya kuthibitisha hilo ni kuendelea kufanya kazi naye ndani ya uandishi wake mwenyewe.”

Huenda hilo likawa kweli kabisa, lakini wewe utakuwa daima baba yangu.