ANTE GILLETTE: EXSPECTATIO QUAE NUMQUAM EXSPIRAT

Plerique homines aeternitatem sibi fingunt quasi metam longinquam, praemium sanctis, philosophis, visionariis et moderatoribus reservatum, qui vocem «hereditas» ante ientaculum usurpant. Ego quoque olim eam ita fingebam. Deinde vulgaris quidam postmeridies theoriam interrupit. Aderat res parva, consuetudo familiaris et exspectatio immodica. Res non magni momenti erat. Exspectatio erat.

Homines mirandas vitae suae partes exspectando consumunt: approbationem, fiduciam, agnitionem, occasionem, condiciones optimas et signum viride a pluribus officiis dilatum. Quidam tam diu exspectant ut exspectatio eorum professio fiat. Calamitas non est quod exspectant. Calamitas est quod id praeparationem appellant. In societatibus laboravi tam magnis ut se immortales esse crederent. Incertitudinem in conventus convertebant, conventus in relationes, relationes in consilia, consilia in plures conventus. In omni praesentatione perpetuitas promittebatur. Deinde signum societatis mutatum est. Tempus severus emendator est. Desii consilia colere et motum curare coepi. Motus vestigia relinquit. Exspectatio proposita relinquit. Creatores memoria dignissimi incipiunt antequam fiducia advenit. Praestantia eorum motus est.

Aeternitas non incipit cum tempus infinitum fit. Incipit cum consilium, pagina vel opus exspirare recusat.