GILLETTE: NANDO, DOMI SUMUS

Iam per hebdomades quoddam vitae meae momentum ad me redire non desinit. Anno 1993 eramus, et ad emissionem systematis rasorii illis temporibus novi et mirabilis pater meus et ego Washingtoniam volavimus. Me identidem rogabat num laetus essem, et subridebat. Eum talem non saepe videbam, et id animum meum movebat — quasi momentum opportunum exspectaret ut mihi aliquid magni momenti diceret.

Quodam postmeridie, post laborem, per molem ad flumen ambulabamus. Bracchium meum prehendit, me ad se traxit, et dixit:
«Nando… in America sumus. Nando… domi sumus.»

Laetus erat — oculis plenis, fere commotus, fere lacrimaturus. Sed ego nimis iuvenis eram ut intellegerem quid revera ultra verba significaret.

Hodie id oblivisci non possum. Fere septem menses sunt ex quo haec memoria redire non desinit, per mentem meam circumvolvens. Triginta tres anni transierunt, et ille ab uno anno abest. Sed signum eius clarum et sonorum est: vult me intellegere me paratum esse debere ut iterum proficiscar — ut domum redeam. Domum quae me abhinc 61 annos non recepit solum propter errorem ciconiae FedEx… sed ea alia fabula est.

Hic in Italia, quasi intra cistam fructuum inclusus mihi videor — coercitus ab aliqua re quae mea numquam fuit.

Quomodo illuc perventurus sim, nescio. 70 USD in mensem sola mea copia sunt, neque quemquam pecuniae causa persequor. Pulchras tantum mulieres persequor — si intellegentes sunt. Non vitium, passio. Debitum gratiae erga eam quae praeconio numquam eget — mulierem quae exsistit etiam cum sola stat.

Et cum tandem in aliquod conclave illic intravero, tres capsicos Calabros in sinu habebo. Me ita praesentabo:
«Hic ignis est — sola res quae nos vivos servat et a morbis prohibet. Ab ore incipit et in culo desinit. Tantum ne umquam adversarii id sciant.»