QUONDAM GILLETTE

Cum conductus est — post viginti annos apud P&G adveniens — per hebdomadam totam cursum in sede principali frequentare iussus est, ut per omnia societatis negotia duceretur et de omnibus rebus muneri suo utilibus certior fieret.

Transiit per officium emptoribus serviendis, per officium crediti, per rem vectuariam, per curam personarum, per officium moderatoris generalis, orbem claudens apud venditionum directorem generalem.

Quod mihi postea narravit hoc erat: Gillette, praeterquam quod societas elephantina erat quae per aliquot decennia immota steterat, etiam ingentem vim latentem habebat — vim quae excolenda erat — neque ille ullum tempus perdidit quin partem suam conferret.

Sed singularis erat erga homines attentio: ubi ille cum operariis, subiectis et superioribus quasi per gradus scalae agere solebat, hic figuram procuratoris venditionum invenit. Nec solum sermo accommodandus erat — totus quoque animi habitus: numquam imperare aut iubere, sed sententiam suam placide proponere et, ubi societas permitteret, rationes agendi communicare.

Vir societatis erat, et ei facile fuit se accommodare. Sed plus fecit: in procuratorem iuniorem regionis suae se impendere statuit, meque optimum discipulum suum fecit.

Paucis hebdomadis postquam praefectus regionis meae constitutus est, in conclavi conventuum cuiusdam deversorii Catinae me inveni, quasi alterum colloquium ad munus adipiscendum subiens, me metiens cum eo qui multo maiorem usum, culturam societatis et institutionem habebat — nam P&G non solum praefectos instituebat et formabat, sed semper ex eis viros victores faciebat, et haec scintilla fuit quae attentionem meam ex eo tempore ardentem servavit.

Memini eum chartae folium aperuisse et crucem Sancti Patricii delineavisse. Putabam eum ludum navium bellicarum ludere velle — ille vero scripsit: REGIO VIRIUM, REGIO INFIRMITATIS, REGIO EMENDATIONIS, REGIO…

In P&G intrabam cum mandato procuratoris venditionum signo Gillette munito — quasi praevisio fati — et illa prima vice pro alia societate laboravi, a matre mea adhuc stipendium accipiens.

Probatio non diu duravit: duos tantum annos, satis ut dicere possem me aliquid didicisse, sed etiam aliquid meum in eam contulisse.