VIR GILLETTE ET MULIERES IAPONICAE

Romam modo adveneram et, ut semper, Basilicam Sancti Petri in Vaticano visitavi. Id unicum erat tributum meum primo collegae meo Gillette, illi qui Galilaeae regionem cum turma duodecim virorum qui eum ubique sequebantur colebat. Numeri quos efficiebat tanti erant ut, duobus milibus annorum post, ne Wall Street quidem eum in indices suos referre possit.

Per porticum ambulabam quae ad ianuam principalem ducit, hora erat undecima mane, cum hominum globus animum meum una sententia convertit: HELP ME, PLEASE?

Tantum temporis quantum satis erat ut intellegerem num auxilii vocatio ad me pertineret, et me convertens oculis sex mulierum occurri vultu typice Asiatico: statim subridentium, apricarum, pulchrarum, benignarum, bene moratarum, elegantium. Statim intellexi eas Sinenses non esse, Neapolitanas oculis amygdalinis. Et revera, cum rogavi WHERE ARE YOU FROM, omnes simul responderunt: I come from Japan. Mulieres et filiae Solis Orientis:

IAPONIA MEA.

Subrideo et me statim praesento, sermonem Anglicum quo aliquamdiu non usus sum a pulvere excutiens: NICE TO MEET YOU, MY NAME IS FREGA. Et illae comiter respondent, prorsus concorditer, choro, me appellantes… FREGA SUN.

Papae. Nondum locutus sum et iam me solem appellant. Ecce igitur quaestio mea: cur me solem appellatis? In risum effusum erumpunt ut explicent suum SUN non esse solem sed SAN, optimam observantiae formam erga hominem. Notis arcanis loquebantur.

Itaque me in medium posui et explicavi quid SAN Italice significet: verbum est quod sanctis Catholicis tribuimus, iis qui a Matre Ecclesia sanctificati sunt et ad meliorem vitam transierunt. Et ego ius ad titulum nondum habebam, tantum quia adhuc vivebam.

Eh. Omnes effuse ridentes.

Nesciebam quid aliud facerem aut dicerem. Illud HELP ME PLEASE paulo ante evanuerat, sed intra locum privilegio donatum eram nec eum ulla re in mundo reliquissem: mentes mulierum.

Natu maxima me bracchio prehendit, mihi subridere perrexit, et me invitavit ut se ceterasque sequerer. Ad exitum contendimus. Putavi id esse alium iocum collegae mei Galilaei. Sed quo ibamus?

Paucae viae, pauci angiportus laterales, et ad cauponam Romanam pervenimus, ubi me ad prandium invitant. Miror et commoveor, sed haec omnia una tantum de causa fiunt: mulieres Iaponicae radiolocatorium habent, sicut omnes mulieres mundi, sed illarum aliter temperatum est cultura Samurai, ubi ante omnem vitam codicem ponunt. Ita, recte audivisti. Romae sumus, in Italia, sed intra illam cauponam mihi dicebant: WELCOME TO JAPAN.

Ad mensam omnino rotundam considimus. Omnes inter nos in faciem aspicimus. Non est usitata mensae forma in deversorio Italico, sed fortasse eam ob eam ipsam causam elegerunt.

Rogant quot annos natus sim, quid agam ad victum, num Italus sim, num uxorem habeam, num liberos. Et ego interrogatione respondeo: sicine vigiles in Iaponia fures interrogant?

Alius cachinnus. Sed curiosae sunt, scire volunt, et sumere volunt nihil rogantes: mulieres mundi sunt.

Eis dico me esse furem cognitivum. In Italia id munus ad eos pertinet quos rubacuori appellamus, fures cordium, qui non semper sunt Latini amatores ex more. Illi annis quinquagesimis apti erant; nunc exoleverunt, sicut lac concretum.

Cachinnus, sed discernere non possum utrum iocis rideant, an habitu meo, an mera sit comitas. Tum natu maxima globi, quasi se excusans, mores earum explicat et mihi aliquid culturae Iaponicae ostendit, et ibi ipse intellego me intra unam ex domibus esse quas in vita frequentavi.

Incipit dicendo eas non esse sex anseres stultos qui strepunt antequam in aquam descendant: risus voluptas est, gaudium, observantia, non tantum affectus animi nota.

Ne digitum quidem cedunt in responsis ad quaestiones suas petendis, itaque eis dico me sexaginta unum annos natum esse, uxorem habere, tres liberos habere, et pactum cum uxore mea habere ab anno 1993 quod mihi permittit ut ubivis in mundo sponsalia faciam una tantum condicione: ut sit contractu ad tempus definitum, et nemini liberos dando.

Putabam risus iterum accensum iri, sed quasi magice evanescunt, et in omni vultu forma gravis advenit, adeo ut mirer ubi erraverim.

Natu maxima globi propius accedit et prompte mihi dicit eas triginta dies in Italia esse et multos homines convenisse, sed neminem umquam hac honestate intellectuali se gessisse. Breviter: laus.

Numquam momentum habui quo viam amitterem aut certamen cum mea ipsius indole, nec ego cui rationem redderem. Sed sciebam me illo ipso momento cognitive in summo Monte Fuji esse, tantum a latere falso, intra cauponam Romanam.

Brevis mea cogitatio nondum evanuit cum natu minima se ad me convertit et dicit: Mr. Frega Fuji. Et ego: minchiaaaaa.

Eam in eius obtutu quaero, in eius oculis, et ei tenere dico: deliciae meae, gratias pro Fuji, sed nunc mihi eundum est, tempus praeteriit. Antequam abeo, tamen, chartas meas gillettenarrative.com non negotiales in mensa pono, unam cuique.

Percelluntur. Situm illum noverunt. Tota Iaponia eum novit; primae in mundo eum invenerunt. Fortasse tantum nunc causam intellego.

Notae arcanae quas pater mihi reliquit: numquam mihi facultas fuit eum rogandi num umquam in Iaponia fuisset, sed de una re certus sum. Sex mulieres eas solverunt, et silentio sententiam suam tulerunt.

Abeo. Aliquid pecuniae in mensa pono pro earum prandio, et eas omnes simul flentes video. Puto eas offensas esse quia nulli earum me despondi. Contra, omnes choro valedicunt, dicentes:

ciao gillettenarrative