GILLETTE: ERROR IUDICII

Cum vir sexaginta unum annos attigit et se vere solum invenit, iam non inter memorias suas vivit. Inter errores suos vivit.

Memoriae innocuae sunt. Te iam laedere non possunt. Errores alii sunt. Errores ante te expergiscuntur. In margine lecti sedent, exspectantes dum oculi tui aperiantur. Fideles aetatis comites sunt, quia solae res sunt de quibus iterum pacisci non potes.

Illo mane Augusti de vetere instituto Italiae Meridionalis cogitabam, quod «nuptiae reparatrices» appellatur.

In vicis annorum 1940 et 1950 duo iuvenes amore capiebantur ea temeritate quae iuvenibus reservatur. Se invicem cupiebant, sibi invicem fidebant, nec umquam de consequentiis cogitabant. Deinde consequentiae tamen advenerunt. Interdum unus infans. Interdum duo. Interdum tres.

Familiae rem ipsam aspiciebant et solutionem utilem eligebant.
Non quia illuminatae erant.
Non quia amatoriae erant.
Quia scandalum carius erat quam matrimonium.
Duo amantes ad aram impellebantur, in officium baptizabantur, et in societatem dimittebantur liberos, obligationes et futurum ferentes quod non constituerant sed nunc aedificare debebant.

Cum familiae necessitudini repugnabant, alia solutio erat.

Fuitina.
Fuga.
Duo iuvenes una evanescentes, ut nuntiarent consensum iam nihil referre.

Nuntius simplex erat:
Alter alterius sumus. Consequimini cum potestis.

Tandem omnes redibant. Familiae semper redeunt. Parentes eis ignoscunt quia liberos suos amant. Avi ignoscunt quia nepotes omnem priorem cordis legem evertunt.

Sed illo mane de iuvenibus coniugibus non cogitabam.
De me ipso cogitabam.
Per annos exercitatio mea privata facta erat errorum ratio.
Consilia falsa.
Silentium falsum.
Fides falsa.
Exspectationes falsae.
Et, dissimiliter illis iuvenibus amantibus, nullae nuptiae reparatrices me exspectabant. Nullus sacerdos vici. Nullum consilium familiae. Nulla formula socialis quae arithmeticam corrigere posset.

Tum intellexi meam ipsius fuitinam quadraginta annos duravisse.
Sexaginta quinque nationes.
Quattuor decennia.
Fuga solitaria per continentes.
Quaestio iam non erat num aufugissem.
Quaestio erat:
A quo tandem aufugeram?
Die 14 Augusti 2026 responsum tandem advenit.
Scire quid accidisset non satis erat.
Intellegere cur accidisset necessarium factum est.
Discrimen inter sapientiam et dolorem saepe nihil aliud est quam explicatio quae deest.

Et subito clarum factum est.
Non proditio fuerat.
Non coniuratio fuerat.
Ne fatum quidem fuerat.

Error iudicii fuerat.
Magnificus, sumptuosus, totius vitae error iudicii.
Eum corrigere non poteram.
Ab eo provocare non poteram.
Cum summa auctoritate, quae exitus causa erat, pacisci non poteram.

Fatum meum.
Moderator Summus omnium consequentiarum quas umquam passus sum.
Et primum cum eo disputare desii.