GILLETTE: FILIA MEA

Modo ad mensam consederamus. Illa contra me sedebat. Uxor mea, a latere sedens, rogavit cur eam tacitus, sine ullo verbo, spectarem.

Rogavit num causa esset, condicio, aliquid quod animum meum ita intendisset.

Panem cum botulo calido edebam — optimum quod habere poteram, etiam in Italia — et oculi mei eius oculos quaerebant. Giorgia. Filia mea. Intellegere conans quid in se contineret.

Vere pars mei erat. Vitia mea in corpore perfecto. Mens exculta. Mulier.

Quodam momento surrexit ut aliquid quod antea dixeram impugnaret — quasi me corrigeret, illo suo modo, illa indole — et conata est mihi aliquot leves plagas in umeros dare. Quales matres pueris dant.

Sed ego tantum pater eius eram. Et subrisi, cogitans me iuxta habere aliam mulierem, post matrem meam, eodem munere: non me tueri, sed me regere. Hoc erat fatum meum.

Me rogavi cur. Quid anima mea vere esset. Quem illo momento repraesentarem. Me rogavi, sincere, quis, malum, essem.

Eandem quaestionem ponunt qui me norunt. Qui me legunt. Et fortasse quodam die, ex angulo urbis New York, me videbunt cum carro, panes cum botulis calidis in via gratis dantem — tantum ob gaudium homines subridentes spectandi. Ut semper fuit, per 61 annos. Nullo pretio cuiquam.

Quia hic sum ego.