GILLETTE: NOX

Ita, illa quoque nocte soli mansimus. Nos duo tantum. Ego et comes meus mille proeliorum — ille qui numquam exspectationes fefellerat, qui semper mihi bonam speciem praebere permiserat. Pretium additum, aeterna agnitione pro illo munere dignum.

Sed cave — non de cane loquor. Etiamsi nomen eius a littera D incipit. Ahahahae.

Quis scit quot alios occursus habituri fuissemus. Quot nationes, loca frequentia et deserta. Sed nunc tempus erat oculos claudendi. Multi diei affectus fuerant. Et flere factum erat modus gratias agendi eis qui iam non aderant.

Praesentia florum venditricis Asiaticae, post meridiem prope coemeterium obviae, me ad memoriam annorum 1990 reduxit.

Tihany erat iuvenis et pulchra mulier, in lupanari Hanoiae. Illo die me eo duxit ad visendum — ut mihi locum operis sui ostenderet. Illi idem erat ac si mihi centrum negotiorum in tabulato 54 aedificii One Liberty Plaza in urbe New York ostenderet. Nullum discrimen videbat.

Superba erat. Laeta illo loco. Eum meritis suis adepta erat et matrem suam, priorem domus praefectam, vicerat. Structura familiaris optima, dixerit aliquis — pro ministris alicuius domus editoriae.
Me bracchio prehendit, sedere iussit, theam citream mihi obtulit, et dixit:

Nando, semper memento — impetus intra bellum numquam responsa statim volunt. Non affectibus mota. Non impetu reddita. Tantum exspectationem. Exspectationem quae filia est agendi rationalis et logici, ubi victoria sola socia tua est. Victoria est quae tibi voluptatem et gaudium dat. Et saepe nullum pretium petit. Ex amore id facit. Paulo ut nos facimus, cum viris tui similibus.

Meditatio alta erat. Tempus mihi opus fuit ad eam concoquendam — cum ignorantia mea semper intellegentiam ultimae mulieris in terris superaret.

Subridere coepi. Uxor mea, ex altero conclavi, rogavit quid riderem. Quid vidissem.

Ei dixi tantum larvam fuisse.

Larva intra noctem.