GILLETTE पूर्वी: कधीही मुदत न संपणारी प्रतीक्षा

बहुतेक लोक अनंतकाळाची कल्पना एक दूरचे गंतव्यस्थान म्हणून करतात, संत, तत्त्वज्ञ, द्रष्टे आणि नाश्त्यापूर्वीच “वारसा” हा शब्द वापरणारे अधिकारी यांच्यासाठी राखून ठेवलेले बक्षीस. एके काळी मीही त्याची कल्पना तशीच केली होती. मग एका सामान्य दुपारने तो सिद्धांत मध्येच तोडला. तिथे एक छोटी वस्तू होती, एक ओळखीचा नित्यक्रम होता आणि अवास्तव लांब प्रतीक्षा होती. वस्तू महत्त्वाची नव्हती. प्रतीक्षा महत्त्वाची होती.

माणसे आपल्या आयुष्याचा आश्चर्यकारक भाग प्रतीक्षेत घालवतात: मान्यतेची, आत्मविश्वासाची, ओळखीची, संधीची, आदर्श परिस्थितीची आणि अनेक विभागांनी अडवून ठेवलेल्या हिरव्या दिव्याची. काही जण इतकी वाट पाहतात की वाट पाहणे हाच त्यांचा व्यवसाय बनतो. शोकांतिका ही नाही की ते वाट पाहतात. शोकांतिका ही आहे की ते त्याला तयारी म्हणतात. मी अशा संस्थांमध्ये काम केले आहे ज्या स्वतःला अमर समजण्याइतक्या मोठ्या होत्या. त्या अनिश्चिततेचे रूपांतर बैठकांमध्ये करत, बैठकांचे अहवालांमध्ये, अहवालांचे योजनांमध्ये आणि योजनांचे आणखी बैठकांमध्ये. प्रत्येक सादरीकरणात शाश्वततेचे वचन दिले जात असे. मग लोगो बदलला. काळ हा एक कठोर संपादक आहे. मी योजनांची पूजा करणे थांबवले आणि मला गतीमध्ये रस वाटू लागला. गती खुणा मागे ठेवते. प्रतीक्षा हेतू मागे ठेवते. सर्वात संस्मरणीय निर्माते आत्मविश्वास येण्याआधीच सुरुवात करतात. त्यांचा फायदा म्हणजे गती.

अनंतकाळ तेव्हा सुरू होत नाही जेव्हा काळ अंतहीन होतो. तो तेव्हा सुरू होतो जेव्हा एखादा निर्णय, एखादे पान किंवा एखादी कलाकृती मुदत संपायला नकार देते.