GILLETTE: ANTONY

मला हे नाव विच्छेदित करायला आवडले असते, पण माझ्याकडे उरल्या आहेत त्या फक्त, ज्यांना मी ओळखले, ज्यांच्यावर प्रेम केले, ज्यांच्यासोबत जगलो, आणि काहींना तर मी एका चांगल्या ठिकाणीही पाठवले, त्यांच्या आठवणी. आणि शरीरविच्छेदन करायला पदव्या, प्रमाणपत्रे, विशेष प्रावीण्य लागते — फार जास्त नोकरशाही.

मला भाजलेली कोंबडी हाताने खायला आवडते आणि हात धुतल्यावर लगेच टेबलावरून उठायला, म्हणजे तो वास माझ्यासोबत फिरत राहत नाही.

पहिली “Antonio” — स्त्रीलिंगी रूपात — एक रोमन स्त्री होती, वयाने मोठी, तल्लख, उन्हाळ्यातल्या रात्रीचा तो आत्मविश्वास असलेली जो लोकांकडे तेव्हा असतो जेव्हा समुद्र उबदार असतो, आणि वाळूला अजूनही दिवस आठवत असतो. तिने मला किनाऱ्यावर एकटा पाहिला, पाण्याकडे टक लावून, जसे आपण पाहतो जेव्हा आपण स्वतःबद्दल काहीतरी समजून घेण्याचा प्रयत्न करत असतो, ते काय आहे हे न कळता.

तिने मला एक प्रश्न विचारला — साधा, थेट — असा जो मोठी माणसे वापरतात जेव्हा तुम्ही कशापासून बनलेले आहात हे त्यांना पाहायचे असते. मी त्या काळी माझ्याकडे असलेल्या एकमेव धाडसाने उत्तर दिले: “सुरक्षित सेक्स.” त्याला काही अर्थ होता म्हणून नव्हे, तर तोच एकमेव वाक्प्रचार मोठ्या माणसांसारखा वाटत होता, मला लहान वाटण्यापासून वाचवण्याइतपत.

ती खळखळून हसली, तिने माझा हात धरला, आणि मला माझ्या आईकडे परत नेले, जी मला पाहताच भडकली: “आता याने काय दिवे लावले, कपाळ?”

“काही नाही,” ती स्त्री म्हणाली. “त्याला मोठे व्हायचे होते आणि तो त्याहून काहीतरी अधिक झाला.” आणि ती निघून गेली. माझी आई, एकदा तरी माझी मैत्रीण होण्याचा प्रयत्न करत, जवळ आली, काय घडले ते मी तिला सांगावे म्हणून माझी मनधरणी करायला — हे विसरून की तिनेच मला जगात आणले होते, आणि त्यामुळे तिला माझ्या विचारांवर कोणताही विशेष अधिकार मिळत नव्हता.

“काही विशेष नाही,” मी तिला सांगितले. “तिच्या गाडीच्या किल्ल्या पडल्या, त्या उचलायला ती वाकली, आणि तिने अंतर्वस्त्र घातले नव्हते — तेही ती विसरली होती. आणि मी तिला विचारले की ती सहसा काळे घालते का, आणि ती लाल झाली.”

“आणि तू काय केलेस?” तिने विचारले. “तुझी प्रतिक्रिया काय होती? तू कसा वागलास?”

तू बाबांना रागावायला लावतेस तेव्हा ते नेहमी जे करतात तेच मी केले. मी हसतो, निरोप घेतो, आणि निघून जातो.