GILLETTE: माझी मुलगी

आम्ही नुकतेच टेबलावर बसलो होतो. ती माझ्या समोर होती. बाजूला बसलेल्या माझ्या पत्नीने विचारले की मी तिच्याकडे असे शांतपणे, एकही शब्द न बोलता का पाहत आहे.

तिने विचारले की यामागे काही कारण आहे का, एखादी परिस्थिती, असे काही ज्याने माझे लक्ष अशा प्रकारे केंद्रित केले होते.

मी माझा हॉट डॉग खात होतो — मला मिळू शकणारी सर्वोत्तम गोष्ट, इटलीतसुद्धा — आणि माझे डोळे तिचे डोळे शोधत होते. Giorgia. माझी मुलगी. तिच्यात काय सामावलेले आहे ते समजून घेण्याचा प्रयत्न करत.

ती खरोखरच माझा एक भाग होती. एका परिपूर्ण शरीरात माझ्या अपूर्णता. एक परिष्कृत मन. एक स्त्री.

एका क्षणी मी आधी बोललेल्या एखाद्या गोष्टीला आव्हान द्यायला ती उठली — जवळजवळ मला सुधारायला, तिच्या त्या पद्धतीने, त्या व्यक्तिमत्त्वाने — आणि तिने माझ्या खांद्यांवर काही थापा मारण्याचा प्रयत्न केला. आई मुलांना मारतात तशा.

पण मी फक्त तिचा बाप होतो. आणि मी हसलो, हा विचार करत की माझ्या आईनंतर माझ्या शेजारी आणखी एक स्त्री होती, त्याच कामगिरीसह: माझे रक्षण करणे नव्हे, तर माझ्यावर नियंत्रण ठेवणे. हेच माझे नशीब होते.

मी स्वतःला विचारले का. माझा आत्मा खरोखर काय होता. त्या क्षणी मी कोणाचे प्रतिनिधित्व करत होतो. मी स्वतःला, अगदी मनापासून, विचारले की मी आहे तरी कोण, कपाळ.

तोच प्रश्न जो मला ओळखणारे लोक विचारतात. जे मला वाचतात ते. आणि कदाचित एक दिवस, New York च्या एखाद्या कोपऱ्यात, ते मला एका गाडीसह पाहतील, रस्त्यावर हॉट डॉग मोफत वाटताना — फक्त लोकांना हसताना पाहण्याच्या आनंदासाठी. जसे नेहमी होत आले आहे, 61 वर्षे. कोणाकडूनही कोणतीही किंमत न घेता.

कारण मी असाच आहे.