बाबा, माझा आवाज तुम्हाला ऐकू येतोय का?

शेवटची पाच वर्षे नरक होती, पण मला ते कधीच समजले नाही, आणि मी माझ्याच आत भटकत राहिलो, स्वतःला बलवान आणि अजिंक्य समजत, अगदी तुम्ही मला शिकवले होते तसे.

माझ्या काहीच लक्षात आले नाही, पण त्या 27 फेब्रुवारी 2025 रोजी माझ्या आत काहीतरी घडले. मी घरातून पळून गेलो, एखाद्या फरारी माणसासारखे माझे सामान मागे सोडून, कोणतीही साधने नसताना आणि जायला कुठेही जागा नसताना.

जवळपास कायद्याला हव्या असलेल्या माणसासारखा. पण मानवी न्यायाचे मी काहीही देणे लागत नव्हतो. कदाचित मला तुमच्याशी एक हिशेब चुकता करायचा होता, माझ्या आईला तसे हवे होते म्हणून उघडा राहिलेला एक हिशेब, ज्यावर 30 जून 1996 ही तारीख होती, ज्या दिवशी तुम्ही Gillette Italia सोडली.

तिने तुमची खात्री पटवली की इटालियन व्यवस्थापनाला तुम्हाला काढून टाकायला राजी करणारा मीच होतो, पण मी असे कधीच केले नसते. कोणत्याही कारणासाठी नाही. जगातील कशासाठीही नाही. मी ते कधीच करू शकलो नसतो, आणि मी तसा विचार जरी केला असता तरी माझ्या मुलांच्या डोळ्यांत कधीच पाहू शकलो नसतो.

तो घटनांचा ओघ होता, आणि व्यवसायासाठी आणि कंपनीच्या हितासाठी मी तर्कशुद्ध उपाय ठरलो.

आपल्याला फक्त ती संधी मिळाली असती, तर मी तुम्हाला माझ्यासोबत काम करत ठेवले असते, कायम. मी तुम्हाला व्यवसायात, ऑफिसमध्ये, किंवा बाहेर माझ्या विक्री एजंटांसोबत क्षेत्रात ठेवले असते, पण मी तुम्हाला कधीच वाऱ्यावर सोडले नसते.

दुर्दैवाने, आपण वेगवेगळ्या टेबलांवर पोकर खेळत होतो. पत्त्यांचे कॅट वेगळे होते, आणि पैज वर्षांमध्ये मोजली जात होती — आणि आपली वर्षे सारखी नव्हती. जे निर्णय घेत होते, ते भविष्याचा आराखडा आपल्यासोबत घेऊन चालत होते.

मग, 14 एप्रिल 2025 रोजी, तुम्ही आम्हाला सोडून गेलात. आई गेल्यानंतर अवघ्या वीस दिवसांनी, जणू काही तुम्हाला तिला एकटे सोडायचे नव्हते. मी दूर होतो, 1,500 किलोमीटर दूर, माझ्या नशिबावर सोडलेला आणि एकटा, पण मला माहीत होते की मी तुमच्या विचारांत आहे.

तो माझ्या आयुष्यातील सर्वात कठीण क्षण होता, आणि माझ्या मुलांना वाटले की मी स्वतःचा जीव घेईन. पण त्यांनी मला कधीच खऱ्या अर्थाने ओळखले नाही, इतके नाही की त्यांना कळावे की मी खेळाचे मैदान कधीच सोडत नाही, मेल्यावरही नाही.

मी रडलो, पण मी दुःख भोगले नाही. त्यासाठी वेळ आहे. रोज काही मिनिटे, तुम्ही इथे माझ्यासोबत नाही हे जाणत.

मग तुम्ही परत यायचे ठरवले, 14 एप्रिल 2026 रोजी, तुम्ही गेल्यानंतर बरोबर एक वर्षाने.

आणि दुसरीकडे कुठे, माझ्या लिखाणाच्या आतच तर.

“तीन पाती, एक Gillette. आणि अचानक आम्ही पुन्हा एकत्र होतो: Camp आजोबा, तुम्ही आणि मी.”

आम्ही पुन्हा एकत्र काम करत होतो, अशा गोष्टीवर जी निर्माण करण्याची कल्पना कोणीही कधीच केली नव्हती: Gillette कथन.

रोज मी तुमच्याबद्दल बोलणाऱ्या कथा वाचतो, आणि त्या मला हेलावून टाकतात. मला वाटते की तुम्ही इथे आहात, माझ्या जवळ. की मी धीर धरला पाहिजे. की Frega म्हणवून घेण्याचा अभिमान मी जपला पाहिजे, ज्याचा मी कधीच त्याग केला नाही आणि जो मी माझ्या मुलांपर्यंतही पोहोचवण्याचा प्रयत्न केला.

पण ती त्यांच्या आईची मुले आहेत.

एक दुसरी स्त्री.

माझी नव्हे.

मला माहीत आहे की वर्तुळ पूर्ण होताना पाहायला आणि शेवटच्या मैलावर निघायला मे 2027 पर्यंत वाट पाहावी लागेल. या वेळी मात्र, ते पिढ्यांचे होईल.

अलीकडच्या वर्षांत मी फक्त याचाच विचार केला आहे: माझ्यानंतर येणाऱ्यांना एक प्रकारची सुरक्षितता देणे, अशी जी एखादे आडनाव देते जेव्हा ते सन्मानाची संहिता, नीतिमत्तेची संहिता आणि कायद्याची संहिता वाहून नेते.

ते तीन राक्षस, ज्यांना अनेक जण तोतये म्हणतात, पण जे आमच्यासाठी नेहमीच आमचे मार्गदर्शक राहिले आहेत.

ज्यांनी मला दुखावण्याचा प्रयत्न केला, त्यांना मी तुमच्या पद्धतीने माफ केले आहे.

पण मागे एक धडा ठेवून जाण्याचे कर्तव्य नेहमीच तुम्ही मला शिकवलेल्या गोष्टींचा भाग राहिले आहे.

आज मी 61 वर्षांचा आहे.

उद्या आणखी एक दिवस असेल.

आणि मग आणखी एक.

आणि आणखी एक.

जोपर्यंत मी तुमच्यासारखा होत नाही.

जसे सुरुवातीपासूनच व्हायला हवे होते.

हे जो कोणी वाचेल तो फक्त एकच गोष्ट विचार करेल:

“एक मुलगा आपल्या वडिलांना हे समजावण्यासाठी पत्र लिहितो की त्याने त्यांचा कधीच विश्वासघात केला नाही, आणि त्याला कळते की ते सिद्ध करण्याचा मार्ग म्हणजे स्वतःच्या लिखाणाच्या आत त्यांच्यासोबत काम करत राहणे.”

ते खरेही असू शकेल, पण तुम्ही नेहमीच माझे बाबा राहाल.