जे कोणीच पाहिले नाही

बऱ्याचदा स्त्रियाच, एखाद्या जोडप्याजवळून — कोणत्याही वयाच्या — जाताना, ते जोडपे विजोड असल्याचे जाहीर करून टाकतात, आणि पुढची टिप्पणी नेहमी तीच असते: आत्ताच गेलेले ते दोघे पाहिले का? ती किती कुरूप आहे — तिला तो देखणा माणूस मिळाला तरी कसा?

शंका आणि कुतूहल त्यांना खाऊन टाकतात, कारण गुण कधीच उघड नसतात आणि प्रमाण कधीच जाहीर केले जात नाही — पोलिसांच्या गाड्यांच्या संरक्षणात जाणाऱ्या सुरक्षा व्हॅनसारखे: ती काय वाहून नेते हे कोणालाच कधी कळत नाही.

थोडेसे माझ्या लिखाणासारखे. हाहाहाहाहाहा.

लोकांना ओळखण्याची माझी पद्धत नेमकी याच कल्पनेवर उभी राहिली. इतकी की एका संध्याकाळी, शहरातील एका इमारतीच्या बाराव्या मजल्यावर, जिथे नृत्याची पार्टी चालू होती त्या गच्चीवर, एक उंच, जाडजूड, घामेजलेली मुलगी माझ्याकडे आली आणि तिने मला एका संथ नृत्यासाठी विचारले.

माझ्या आजूबाजूची मुले पाहत होती — मी त्यांच्यापेक्षा चांगला होतो म्हणून नव्हे, तर मी कशी प्रतिक्रिया देतो हे पाहण्यासाठी, कारण त्यांच्यापैकी जवळपास सगळ्यांनी तिला आधीच नकार दिला होता. मला ते माहीत नव्हते.

नृत्य करताना बोलणे सुरू झाल्यावर, तिचा श्वास फारसा चांगला नव्हता, पण माझ्या लक्षात आलेच नाही असे मी दाखवले. आम्ही संपूर्ण संध्याकाळ एकत्र नाचलो, आणि मी ऐकत राहिलो. मग तिने मला तिला घरी सोडायला सांगितले; तिला मोटरबाइकची भीती वाटायची, म्हणून तिला खूश करण्यासाठी मी दोन किलोमीटर चालत गेलो.

तिने माझ्या गालावर चुंबन घेतले आणि सांगितले की आपण उद्या भेटू, पण मला सोडून जाण्याआधी ती म्हणाली की मी एकदाही पुढे सरसावण्याचा प्रयत्न केला नाही याचे तिला कौतुक वाटले.

मी दोन किलोमीटर चालत मोटरबाइकपाशी परत आलो, ती संध्याकाळ — आणि त्या गच्चीवरच्या इतर मुली — अजूनही डोक्यात फिरत असताना, आणि कसाबसा मी पोहोचलो.

माझे मित्र माझी वाट पाहत होते; कसे झाले ते त्यांना जाणून घ्यायचे होते. मला स्वतःबद्दल बोलणे कधीच आवडत नाही हे माहीत असल्याने, मी फक्त म्हणालो: ती एक चांगली मुलगी आहे.

पण ती कोण आहे हे तुला माहीत आहे का? नाही.

ती दक्षिण इटलीतील सर्वात मोठ्या अभियांत्रिकी कारखान्याच्या संचालकाची मुलगी आहे. पैशांनी गच्च भरलेली.

मग?

ते थक्क झाले. मी मोटरबाइकवर बसलो आणि घरी गेलो.

पाच दिवसांनी शहरातील एका कॅफेमध्ये ती मला योगायोगाने भेटली, पण ती वेगळी होती, ती बदलली होती.

तिने मला विचारले की मी तिचा शोध का घेतला नाही — शेवटी, ती कुठे राहते हे मला माहीत होते, आणि आतापर्यंत ती आणि तिचे वडील कोण आहेत हे मला नक्कीच कळले असेल.

मी हसलो आणि म्हणालो: पण मी आहे तरी कोण, हे तुला माहीत आहे का?

ती थांबली, डोळे विस्फारलेले, स्तब्ध, आणि अगदी क्षीण आवाजात तिने उत्तर दिले: तू कोण आहेस?

मी फक्त पार्टीतला तो मुलगा आहे ज्याने तुझ्याबरोबर नृत्य केले आणि मग तुला घरी सोडले.

आज, पंचेचाळीस वर्षांनंतर, आम्ही अजूनही मित्र आहोत. तिचे लग्न झाले आणि ती आधीच आजी झाली आहे; आम्ही एकमेकांना फोन करतो आणि शुभेच्छा देतो, आणि इतक्या काळानंतर तिने माझे कथन वाचले आणि मी कोण आहे हे तिला कळले.

असा कोणी, जो अस्तित्वात असेल अशी तुम्ही अपेक्षा करत नाही, पण जो जगातील प्रत्येक स्त्रीला नाचायला लावतो.