GILLETTE: NANDO, आपण घरी आलो आहोत

काही आठवड्यांपासून माझ्या आयुष्यातील एक क्षण पुन्हा पुन्हा मला आठवतो आहे. 1993 साल होते, आणि त्या काळासाठी क्रांतिकारी अशा एका दाढीच्या सिस्टिमच्या लॉन्चसाठी, माझे वडील आणि मी वॉशिंग्टनला गेलो. मी आनंदी आहे का असे ते मला सतत विचारत होते, आणि हसत होते. मी त्यांना असे फारसे पाहिले नव्हते, आणि त्याचे मला कुतूहल वाटले — जणू ते मला काहीतरी महत्त्वाचे सांगण्याच्या योग्य क्षणाची वाट पाहत होते.

एका दुपारी, कामानंतर, आम्ही नदीकाठच्या एका धक्क्यावरून चालत होतो. त्यांनी माझा हात धरला, मला जवळ ओढले, आणि म्हणाले:
“Nando… आपण अमेरिकेत आहोत. Nando… आपण घरी आलो आहोत.”

ते आनंदी होते — डोळे भरलेले, जवळजवळ भावुक, जवळजवळ रडायला तयार. पण शब्दांपलीकडे त्यांना नेमके काय म्हणायचे होते हे समजण्यासाठी मी खूप लहान होतो.

आज, मी ते विसरू शकत नाही. जवळजवळ सात महिने झाले, ही आठवण परत परत येते, माझ्या मनात फिरत राहते. तेहतीस वर्षे उलटली आहेत, आणि त्यांना जाऊन एक वर्ष झाले. पण त्यांचा संकेत मोठा आणि स्पष्ट आहे: त्यांना मला समजवायचे आहे की मला पुन्हा निघण्यासाठी तयार राहायला हवे — घरी परत जाण्यासाठी. ते घर ज्याने 61 वर्षांपूर्वी मला फक्त FedEx च्या करकोच्याच्या चुकीमुळे स्वीकारले नाही… पण ती दुसरी गोष्ट आहे.

इथे इटलीत, मला असे वाटते की मी फळांच्या एका खोक्यात अडकलो आहे — जे कधीच माझे नव्हते अशा कशाततरी बंदिस्त.

मी तिथे कसा पोहोचेन, मला काहीच कल्पना नाही. महिन्याचे माझे 70 USD हेच माझे एकमेव साधन आहे, आणि मी पैशांसाठी कोणाच्याही मागे धावत नाही. मी फक्त सुंदर स्त्रियांच्या मागे धावतो — जर त्या हुशार असतील तर. व्यसन नाही, आवड. जिला कधीच जाहिरातीची गरज पडत नाही तिच्याप्रति कृतज्ञतेचे एक ऋण — ती स्त्री जी एकटी उभी असतानाही अस्तित्वात असते.

आणि जेव्हा मी अखेर तिथल्या एखाद्या खोलीत शिरेन, तेव्हा माझ्या खिशात कॅलाब्रियाच्या तीन तिखट मिरच्या असतील. मी अशी ओळख करून देईन:
“ही आहे आग — आपल्याला जिवंत ठेवणारी आणि आजारी पडू न देणारी एकमेव गोष्ट. ती तोंडात सुरू होते आणि ढुंगणात संपते. फक्त प्रतिस्पर्ध्यांना हे कधीच कळू देऊ नका.”