GILLETTE: ज्या माणसाने मला पाहिले

मार्गदर्शक लाभण्याचे भाग्य मला कधीच मिळाले नाही.

माझ्या आयुष्याच्या पहिल्या सत्तावीस वर्षांत मला जवळजवळ फक्त स्त्रियाच भेटल्या. प्रत्येक स्वभावाच्या, प्रत्येक संवेदनशीलतेच्या, प्रत्येक बौद्धिक आणि मानवी उंचीच्या स्त्रिया. कदाचित आयुष्याला मला एका प्राथमिक सत्याची आठवण करून द्यायची होती: मीही एका स्त्रीचा मुलगा होतो. आणि काय मुलगा.

मग आले 1992.

शिक्षण क्षेत्रातील कोसेन्झाच्या एका उद्योजकाभोवती उभारलेल्या एका राजकीय मोहिमेने, जे नंतर सर्व अपेक्षांविरुद्ध इटालियन संसदेचे सदस्य झाले, अनेक गोष्टींची दिशा बदलली. राजकारणामुळे नव्हे, तर मला ज्या लोकांना भेटण्याची संधी मिळाली त्यांच्यामुळे. त्यांनीच शक्यतांचे दार उघडले.

आपलेपणावर उभारलेल्या एका जगात मी नवखा होतो. मी कुठून आलो हे कोणालाच समजत नव्हते.

प्रश्न नेहमी तोच असे.

“याला कोणी दीक्षा का दिली नाही? याला कोणी आपल्या पंखाखाली का घेतले नाही?”

ते मला असा खडबडीत दगड म्हणून पाहत होते ज्यावर अजून कोणीही काम केले नव्हते.

वेगवेगळ्या दिशांनी आमंत्रणे, जवळीक साधण्याचे प्रयत्न, प्रस्ताव आले. ते अनेकदा अशा वातावरणातून येत ज्यांचा संस्कृती, इतिहास किंवा खऱ्या आंतरिक विकासाशी फारसा संबंध नव्हता. ती लाचारी, वर्चस्व आणि सत्तेच्या साध्या वापरावर टिकलेली जगे होती.

मी त्यांच्याकडे आदराने पाहिले, पण दुरूनच.

अशा काही खोल्या होत्या ज्यांत मला शिरायचे नव्हते.

आणि मी त्यांत शिरलो नाही.

मग एक दिवस मला एक फोन आला.

ते होते Gino Domanico, जीवनाचे खरे गुरू.

अध्यापनाला वाहून घेण्याचे निवडलेले एक विद्यापीठ प्राध्यापक, त्यांच्याकडे संवादाची ती दुर्मीळ सुसंस्कृतता होती जी शिकवता येत नाही आणि जिचे अनुकरण करता येत नाही. संभाषणाच्या काही क्षणांनंतरच मला एक गोष्ट समजली, जी तेव्हा मला मूर्खपणाची वाटली आणि जिच्यावर आजही माझा विश्वास आहे:

माझ्या विकासाचा एक महत्त्वाचा भाग ज्यांच्यावर सोपवणार होतो, त्या माणसाला मी नुकताच भेटलो होतो.

त्यांनी मला जेवणाचे आमंत्रण दिले.

ती कधीच मनधरणी नव्हती, ना औपचारिक धडा. Gino यांच्याकडे एक विशेष देणगी होती: ते आत्मे आणि मने वाचू शकत. माझे मन त्यांच्यासाठी बहुधा उघडे पुस्तक होते.

त्यांची भूमिका काय होती, किंवा ते कोणत्या परंपरेतून आले होते, हे त्यांनी कधीच स्पष्ट केले नाही. त्यांनी मला फक्त एक वाक्य दिले जे मी कधीच विसरलो नाही:

“एक दिवस, जेव्हा तू मला खरोखर पाहशील, पडद्यांसह किंवा पडद्यांशिवाय, तेव्हा तुला कळेल मी कोण आहे आणि कुठे आहे.”

नवखा असूनही, मला त्या शब्दांचा अर्थ समजला.

मी एका मंदिराच्या दारावर ठोठावणारा, प्रकाश मागणारा माणूस होतो. भौतिक प्रकाश नव्हे, कारण आमच्यापैकी कोणीही वीज कंपनीत काम करत नव्हते, तर असा प्रकाश जो माणसाला स्वतःला अधिक स्पष्टपणे पाहू देतो.

Gino यांनी स्वागताची पहिली खूण केली.

मग आले Tonino.

संस्थेतील सर्वांत आदरणीय व्यक्तींपैकी एक, त्यांनी मला थोडाच वेळ न्याहाळले आणि मग तोच प्रश्न विचारला जो मी आधी अनेकदा ऐकला होता.

“याला आधी कोणी का पाहिले नाही? इतकी वर्षे हा कुठे होता?”

उत्तर सोपे होते.

“तो कोसेन्झामध्ये काम करतो. त्याचा जन्म Reggio Calabria मध्ये झाला. तो अर्ध्या जगाला ओळखतो. लोकांना त्याची काळजी आहे. आणि तो आपल्यापैकीच एक आहे. फरक इतकाच की त्याच्या कॅथॉलिक बाप्तिस्म्यानंतर त्याला दुसरी कोणतीही दीक्षा मिळाली नाही.”

ते उत्तर पुरेसे होते.

मला, योग्य पद्धतीने आणि योग्य वेळी, विधवेच्या पुत्रांसाठी राखीव असलेल्या मार्गावर चालायला सुरुवात करण्याची परवानगी मिळाली.

त्या क्षणापासून, Gino यांनी कधीच माझा हात धरला नाही.

त्यांना त्याची गरज नव्हती.

त्यांची एक नजर आणि काही शब्द पुरेसे होते. त्यांच्यासोबत, एका शांततेत पाचशे पानांच्या पुस्तकापेक्षा अधिक शिकवण असू शकत असे.

मग तो दिवस आला.

बाकांच्या मध्ये मला ते तिथे दिसले.

शांत. जवळजवळ कठोर.

त्या जागेला एक विशिष्ट पवित्रा आवश्यक होता, आधी आतून, मग बाहेरून.

चिंतन कक्षाच्या बाहेरच्या जागेत, हरवलेल्या पावलांच्या दालनात, एका छोट्या विरामादरम्यान आम्ही शेजारी शेजारी उभे होतो. ते फारसे काही न बोलता माझ्याजवळ आले. तरीही त्या क्षणी आम्हा दोघांना एकच भावना जाणवली.

अशी भावना जी कधीच ओसरली नाही.

तेहतीस वर्षांनंतर, ती अजूनही इथे आहे.

कदाचित कारण काही भेटी भूतकाळाच्या नसतात.

जेव्हा जेव्हा आपण त्यांची आठवण काढतो, तेव्हा तेव्हा त्या आपल्याला पुन्हा दीक्षा देत राहतात.

TFA
Ferdinando Frega

ता. क.

ही कथा लिहिल्यानंतर, मला वाटले की या मोझेकचा एक अस्सल तुकडा कमी आहे. तो कोणता होता हे समजण्यासाठी रात्रीचे काही तासांचे चिंतन पुरेसे ठरले.

त्या उन्हाळ्यात Gino समुद्राकाठच्या आपल्या व्हिलामध्ये राहत होते. त्यांनी मला अनेकदा भेटायला बोलावले होते आणि, एका संध्याकाळी, अखेर मला त्यांच्या दारावर ठोठावण्याची संधी मिळाली.

त्यांनी माझे अशा आपुलकीने स्वागत केले जी मी कधीच विसरलो नाही, आणि त्याच प्रसंगी मी Teresa यांना भेटलो, त्यांच्या आयुष्यातील स्त्री.

त्या तरुण, सुसंस्कृत आणि स्वाभाविकपणे लोभस होत्या. इतरांवर छाप पाडू पाहणाऱ्या लोकांच्या प्रकारात त्या मोडत नव्हत्या. समोर उभ्या असलेल्या व्यक्तीला समजून घेण्याच्या दुर्मीळ क्षमतेसह असलेली एक चैतन्यशील बुद्धिमत्ता जाणवायला काही मिनिटे पुरेशी होती.

त्या बँकिंग क्षेत्रात काम करत होत्या आणि एका जबाबदारीच्या पदावर होत्या. पुढच्या वर्षांत, त्यांना चांगले ओळखणाऱ्या मित्रांकडून आणि सहकाऱ्यांकडून मी उल्लेखनीयपणे सारख्याच टिप्पण्या ऐकल्या: Teresa यांच्याकडे एक असामान्य अंतःप्रेरणा आणि माणसांची विश्वासार्हता जवळजवळ लगेच जोखण्याची विलक्षण क्षमता होती.

आमच्यात सहजपणे एक जिव्हाळा निर्माण झाला.

आम्हा दोघांनाही एकाच व्यक्तीविषयी मनापासून आस्था आहे हे समजणे सोपे होते. अर्थात वेगवेगळ्या प्रकारे, पण त्याच मूळ स्नेहाने.

मला काळजी घेण्यासाठी एक मनाने मानलेली बहीण मिळाली होती. त्यांनी अशा गोष्टी कधीच शब्दांत व्यक्त केल्या नाहीत, तरीही मला अनेकदा वाटायचे की त्यांनाही असेच काहीतरी जाणवले होते.

त्या भेटीचा मात्र आणखी महत्त्वाचा परिणाम झाला.

तिने एका खात्रीला पुष्टी दिली जिला काळाने कधीच खोटे ठरवले नाही: चांगला मार्गदर्शक जवळजवळ नेहमीच आपल्या शेजारी चालणाऱ्या स्त्रीच्या डोळ्यांतून स्वतःला प्रकट करतो. ती आईची जागा घेत नाही, ना तिच्याशी तिची गल्लत होते. ती त्या पुरुषाचे मानवी चित्र पूर्ण करते.

आणि माझे मार्गदर्शक अशाच पुरुषांपैकी एक होते.