GILLETTE: MIJN GROOTVADER FERDINANDO

Ik zat al sinds de ochtend aan mijn bureau — een manier om te doen wat ik wilde, niet wat ik moest. Een manier om gelukkig te blijven in een wereld waarvan de duur van het blijven nog niet was vastgesteld.

Tussen het lezen van een boek, een artikel op het web, een telefoontje van een vriend, de postbode die aanbelt en mijn vrouw die me naar de auto roept om de boodschappentassen naar binnen te dragen — zijn er veel callcenters die me graag bellen. En ik verras ze, want ik verschuif hun vraag naar de motivatie. Als ik zeg dat ik arm ben, krijgen ze medelijden met me. De vrouwen zouden graag iets voor me doen — maar ze weten niet dat ik ben opgevoed om te nemen zonder te verkopen. Een universitaire les van een man met alleen een diploma.

En midden in dat alles is er muziek — de muziek van New York, Manhattan, Engelstalig — dan over naar de muziek van mijn jaren, en tot slot de klassieken: Mozart, Chopin, Vivaldi en Beethoven. En dan rust vinden bij de composities van maestro Ennio Morricone.

In een van die stukken kwam ik vandaag de mandoline tegen — het lievelingsinstrument van mijn grootvader. Hij kreeg er een toen hij zes was en leerde er meer dan negentig jaar lang op het gehoor op spelen, zonder muziek te studeren of cursussen op Amazon te kopen. Zijn enige passie waren de serenades die hij voor vrouwen bracht — ook die op bestelling.

Een leven, dat van de familie Frega, waarin de grondstof nooit geld is geweest — alleen het plezier om te doen waarvoor we geboren zijn: niet vergeten worden.