GILLETTE: ROK TRÓJKI – AKT 4

Było jeszcze wcześnie tego marcowego ranka, kiedy ktoś zadzwonił do drzwi.

Wszyscy od razu zaczęli się zastanawiać, kto to może być. Moja córka Giorgia uśmiechnęła się i z idealną pewnością siebie oznajmiła:
„Nareszcie. Przyszli cię aresztować”.

Jak się okazało, był to tylko listonosz.

Poprzedniego wieczoru zapomniał doręczyć telegram. Bojąc się, że ten błąd może go kosztować pracę, postanowił naprawić go o świcie. Dla niego godzina była najwyraźniej drobnym szczegółem.

Moja żona z ciekawości otworzyła telegram. Brzmiał:
„Jaśnie Wielmożna Pani wraz z małżonkiem zaproszeni są na wydarzenie, które odbędzie się 30 maja w Sali Archontów w Reggio Calabria, pod tytułem: Bliźnięta urodzone w roku 1993.
Prosimy o kontakt z sekretariatem w ciągu trzech dni od otrzymania niniejszego telegramu w celu potwierdzenia obecności. Udział nie wiąże się z żadnymi kosztami”.

Spojrzeliśmy na siebie.
Minęły trzydzieści trzy lata. Takie wydarzenia nie zdarzają się często. Byliśmy ciekawi.

Moja żona od razu rozpoczęła kampanię zaleceń.
Zachowuj się.
Nie rób niczego pochopnie.
Zachowaj spokój i jasność umysłu.
Przyjmij wszystko, co nam dadzą.
Potem wracaj spokojnie do domu.
Uśmiechała się, kiedy to mówiła.
Doskonale wiedziała, że doradzanie wilkowi, jak ma się zachowywać wśród owiec, to zwykle strata czasu.
Ahahahah.

W końcu nadszedł dzień wydarzenia.
Sala była pełna. Nie rozpoznawaliśmy nikogo. Przynajmniej ja nie.
Czas zmienił twarze wszystkich.
Co ciekawe, prawie nikt nie przyprowadził dzieci.

Program otworzyła prelegentka, położna, która w tamtych latach pracowała w klinice.
Przypomniała, że rok 1993 był niezwykły.
Urodziło się pięćdziesiąt cztery pary bliźniąt.
Z nich pięćdziesiąt jeden to były dziewczynki.
Tylko trzy to byli chłopcy.

Potem na scenę wszedł dyrektor kliniki i zaprosił trzy pary, którym urodziły się bliźnięta płci męskiej, żeby wyszły na środek.
Kiedy usłyszałem swoje nazwisko, moja żona po cichu się przeżegnała.
Zaczynała się nowa przygoda.
Wiedziała, że zabiorę głos.
Po prostu nie wiedziała, co powiem.

Pierwszą parę zapytano, co ich zdaniem było przyczyną narodzin bliźniąt. Mąż energicznie odpowiedział, że decydującą rolę odegrały prawdopodobnie dobre jedzenie i wielka namiętność.
Publiczność się śmiała i biła brawo.

Druga para dostała to samo pytanie.
Tym razem odpowiedziała żona, sugerując, że jakieś zaawansowane leczenie hormonalne mogło w pewien sposób wpłynąć na wynik.

Potem przyszła nasza kolej.
Moja żona szybko przejęła mikrofon, zanim zdążyłem ja.
Wyjaśniła, że bliźnięta to w mojej rodzinie tradycja: ja, mój ojciec, a przed nim mój dziadek.
Jej zdaniem było to do przewidzenia.
Niemal naturalne.
Wszystko przebiegało bezpiecznie.

Potem spróbowała popełnić fatalny błąd.
Próbowała podać mi mikrofon.
Przechwyciłem go.
To była okazja, jaka zdarza się raz w życiu.
Nie mogłem jej zmarnować.

Wyjaśniłem, że w tamtych latach pracowałem dla Gillette w handlu hurtowym.
Oczywiście, powiedziałem, narodziny bliźniąt łatwo wytłumaczyć.
To ta sama zasada co w naszych promocjach:
weź dwa, zapłać za jeden.
Sala wybuchnęła śmiechem.

Zachęcony reakcją, mówiłem dalej.
„To był wymagający rok, 1993. Niezapomniany. Ale chciałbym też zaznaczyć, że wcześniej nigdy nie miałem szczęścia poznać żadnej z obecnych tu pań”.

Panie się uśmiechnęły.
Mężowie uśmiechnęli się mniej.
We wszechświecie przywrócono równowagę.

W końcu wydarzenie dobiegło końca i skierowaliśmy się do wyjścia.
Właśnie gdy wychodziliśmy, zatrzymało mnie kilka pań.
„Panie Gillettenarrative” – zawołały.

I w tej chwili coś zrozumiałem.
Lata mijają.
Twarze się zmieniają.
Wspomnienia blakną.
Ale historie podróżują szybciej niż ludzie.
Przybyłem jako Ferdinando.
Jakimś sposobem moje historie dotarły przede mną.