GILLETTE: MÓJ PREZES

Prezes nie siedział. On się zapadał. Nie mówił, nie patrzył, nie rozkazywał. Ledwie oddychał. Jeden z tych dni, kiedy nawet najwięksi ludzie wyglądają jak dzieci zostawione na zimnie.

Dostrzegłem go z daleka i zorganizowałem szarmanckie spotkanie – dwie znajome. Pojawiły się obok niego, cicho. Bez makijażu, bez prowokacji. Po prostu obecne. Jakby ktoś je tam postawił, żeby wypełniły pustkę, która nie dawała się wypełnić.

Podniósł oczy z wysiłkiem człowieka, który dźwiga kamień, spojrzał na mnie i z poważną miną zapytał: Kim one są, Nando? Uśmiechnąłem się bez odpowiedzi. Naciskał:

– „Nando… myślisz… że to prostytutki?”

Jego głos był złamany. Bez ironii, bez złośliwości. Tylko strach. Strach, że stał się człowiekiem, który musi komuś płacić tylko po to, żeby przestać czuć się samotnym.

Nigdy w życiu nie zapłacił za kobietę – ale często opróżniał dla nich kieszenie. Pierwsza kieszeń: gruby zwitek banknotów, by reprezentować władzę. Reszta: drobne, jakby chciał powiedzieć: wydaję tylko to, co sam wybiorę.

Podszedłem bliżej, powoli, tak jak podchodzi się do kogoś, kto stoi na krawędzi.

– „Nie, Prezesie. To nie są prostytutki”.

Przełknął ślinę, jakby czekał na wyrok.

– „To kim są?”

– „To zastępczynie, Prezesie”.

Cisza. Z początku nie zrozumiał. Potem dotarło do niego znaczenie.

– „Zastępczynie… czego?”

– „Wszystkiego, czego Prezes nie potrafi już sam poczuć”.

Obie kobiety patrzyły na mnie, ale nie spuszczały oczu. One biorą – zawsze – ale nigdy nie proszą.
Nie były tam po to, żeby uwodzić. Były obecne, żeby wypełnić czarną dziurę.

Prezes powoli nabrał powietrza. Jedna łza – tylko jedna – spadła bez dźwięku.

– „Nando… spadam”.

– „Wiem, Prezesie. Ale nie dzisiaj”.

I przez jedną sekundę, w tamtej chwili, znów stał się sobą. Nie rolą. Nie symbolem. Człowiekiem.

Człowiekiem z „Mojego Prezesa”.