GILLETTE: PO CO ŻYĆ?

Kiedy zapytano mnie, czym jest życie, powiedziałem jasno – z mojego punktu widzenia – że można je opisać jako prawdziwy algorytm. W nim dwa krańce: narodziny i śmierć.

Wielu się uśmiechnęło. Niemal ze mnie drwiąc, jakby odpowiedź była oczywista. Ale człowiek z natury szuka komplikacji. Tylko przez komplikację uświadamia sobie wagę rzeczy. Jak te liczne książki, które sprzedaje Amazon – zamówione u komputerów, żeby je napisały, bo autorzy tacy jak ja odmówili.

Ale nic z tego nie może wydawać się prawdziwe, nie może być prawdą w oczach tak wielu ludzi, którzy nieustannie okazują zarówno potrzebę, jak i konieczność, by iść dalej naprzód – zamiast tkwić uwięzionymi za ogrodzeniem z drutu kolczastego, bez kontroli, ofiarami wyłącznie własnego umysłu.

Wtedy ćwiczenie staje się prostsze. Kiedy mówią: powiedz mi, dokąd idziesz, a powiem ci, kim jesteś. Albo: powiedz mi, z kim przestajesz, a powiem ci, kim jesteś. Albo: kto chodzi z kulawym, ten prędzej czy później zacznie kuleć.

Rozwiązanie pozostaje to samo. W kieszeni każdego z nas. Zostać samemu ze swoimi decyzjami – pamiętając, że nikt nie kocha nas bardziej niż my sami siebie.