GILLETTE: ANG LALAKING NAKAKITA SA AKIN

Hindi ako kailanman nagkaroon ng suwerteng magkaroon ng mentor.

Sa unang dalawampu’t pitong taon ng aking buhay, halos mga babae lamang ang nakaharap ko. Mga babae ng bawat ugali, bawat pagkasensitibo, bawat taas ng isip at pagkatao. Marahil ay gusto lamang ng buhay na ipaalala sa akin ang isang payak na katotohanan: anak din ako ng isang babae. At anong anak.

Pagkatapos ay dumating ang 1992.

Isang kampanyang pampulitika, na binuo sa paligid ng isang negosyanteng taga-Cosenza sa sektor ng edukasyon na kalaunan ay naging Miyembro ng Parlamento ng Italya laban sa lahat ng inaasahan, ang nagpabago sa takbo ng maraming bagay. Hindi dahil sa pulitika mismo, kundi dahil sa mga taong nabigyan ako ng pagkakataong makilala. Sila ang nagbukas ng pinto sa mga posibilidad.

Baguhan ako sa isang mundong itinayo sa pagkakabilang. Walang makaunawa kung saan ako nanggaling.

Laging pareho ang tanong.

“Bakit walang nagbigay sa kanya ng inisyasyon? Bakit walang kumupkop sa kanya sa ilalim ng kanyang pakpak?”

Nakita nila ako bilang isang magaspang na bato na wala pang sinumang gumawa.

Mula sa iba’t ibang direksiyon ay dumating ang mga paanyaya, mga paglapit, mga alok. Madalas ay nagmumula ang mga ito sa mga kapaligirang kaunti lamang ang kinalaman sa kultura, kasaysayan, o tunay na panloob na paglago. Mga mundo silang pinananatili ng pagsunud-sunuran, pananakop, at ng simpleng paggamit ng kapangyarihan.

Pinagmasdan ko sila nang may paggalang, ngunit mula sa malayo.

May mga silid na ayaw kong pasukin.

At hindi ko sila pinasok.

Pagkatapos isang araw ay nakatanggap ako ng isang tawag.

Si Gino Domanico iyon, isang tunay na guro ng buhay.

Isang propesor sa unibersidad na piniling ialay ang sarili sa pagtuturo, taglay niya ang pambihirang kagandahan ng komunikasyon na hindi maituturo at hindi magagaya. Makalipas lamang ang ilang sandali ng pag-uusap, may naunawaan ako na tila kakatwa sa akin noon at pinaniniwalaan ko pa rin ngayon:

Kakikilala ko pa lamang sa lalaking pagkakatiwalaan ko ng isang mahalagang bahagi ng aking paglago.

Inanyayahan niya akong maghapunan.

Hindi ito kailanman isang panliligaw, ni isang pormal na aralin. May natatanging kaloob si Gino: kaya niyang basahin ang mga kaluluwa at mga isip. Ang akin ay marahil isang bukas na aklat para sa kanya.

Hindi niya kailanman ipinaliwanag kung ano ang kanyang tungkulin, ni kung saang tradisyon siya nagmula. Iniwan lamang niya sa akin ang isang pangungusap na hindi ko kailanman nalimutan:

“Balang araw, kapag tunay mo na akong nakita, may mga tabing man o wala, malalaman mo kung sino ako at kung nasaan ako.”

Kahit baguhan, naunawaan ko ang kahulugan ng mga salitang iyon.

Ako ay isang lalaking kumakatok sa pinto ng isang templo, humihingi ng liwanag. Hindi materyal na liwanag, dahil wala sa amin ang nagtatrabaho sa kompanya ng kuryente, kundi ang uri ng liwanag na nagpapahintulot sa isang tao na makita ang kanyang sarili nang mas malinaw.

Si Gino ang gumawa ng unang kilos ng pagtanggap.

Pagkatapos ay dumating si Tonino.

Isa sa pinakaiginagalang na pigura sa loob ng institusyon, pinagmasdan niya ako nang maikling panahon lamang bago itanong ang parehong tanong na narinig ko na nang maraming beses.

“Bakit walang nakakita sa kanya noon? Nasaan siya sa lahat ng mga taong ito?”

Simple ang sagot.

“Nagtatrabaho siya sa Cosenza. Isinilang siya sa Reggio Calabria. Kilala niya ang kalahati ng mundo. Mahalaga siya sa mga tao. At isa siya sa atin. Ang pagkakaiba lamang ay pagkatapos ng kanyang binyag na Katoliko, hindi na siya tumanggap ng anumang ibang inisyasyon.”

Sapat na ang sagot na iyon.

Pinahintulutan akong simulan, sa wastong paraan at sa wastong panahon, ang landas na nakalaan para sa mga Anak ng Balo.

Mula sa sandaling iyon, hindi na kailanman hinawakan ni Gino ang aking kamay.

Hindi na niya kailangan.

Sapat na ang kanyang sulyap at ilang salita. Sa kanya, ang isang katahimikan ay maaaring maglaman ng higit na aral kaysa sa isang aklat na may limandaang pahina.

Pagkatapos ay dumating ang araw.

Natagpuan ko siya roon sa gitna ng mga bangko.

Tahimik. Halos mabagsik.

Nangangailangan ang lugar ng isang natatanging tindig, una sa loob, pagkatapos ay sa labas.

Sa isang maikling pahinga sa panlabas na espasyo ng Silid ng Pagninilay, ang Bulwagan ng mga Nawalang Hakbang, natagpuan namin ang aming sarili na nakatayong magkatabi. Lumapit siya sa akin nang hindi gaanong nagsasalita. Gayunman, sa sandaling iyon ay pareho naming naramdaman ang iisang damdamin.

Isang damdaming hindi kailanman kumupas.

Tatlumpu’t tatlong taon ang lumipas, naririto pa rin ito.

Marahil dahil may mga pagtatagpong hindi kabilang sa nakaraan.

Patuloy nila tayong binibigyan ng inisyasyon sa tuwing inaalala natin sila.

TFA
Ferdinando Frega

PS.

Matapos isulat ang kuwentong ito, pakiramdam ko ay may nawawalang tunay na piraso ng mosaiko. Sapat na ang ilang oras ng pagninilay sa gabi upang maunawaan ko kung ano iyon.

Nang tag-init na iyon ay nananatili si Gino sa kanyang villa sa tabing-dagat. Ilang beses niya akong inanyayahang dalawin siya at, isang gabi, sa wakas ay nagkaroon ako ng pagkakataong kumatok sa kanyang pinto.

Tinanggap niya ako nang may pagmamahal na hindi ko kailanman nalimutan, at sa pagkakataong iyon ko nakilala si Teresa, ang babae ng kanyang buhay.

Bata siya, elegante, at likas na magiliw. Hindi siya kabilang sa uri ng mga taong naghahangad na magpahanga sa iba. Sapat na ang ilang minuto upang madama ang isang masiglang talino na sinasamahan ng pambihirang kakayahang unawain ang taong nakatayo sa kanyang harapan.

Nagtatrabaho siya sa bangko at may hawak na posisyon ng pananagutan. Sa mga sumunod na taon, nakarinig ako ng kapansin-pansing magkakatulad na komento mula sa mga kaibigan at kasamahang lubos na nakakikilala sa kanya: may taglay si Teresa na di-pangkaraniwang intuwisyon at isang pambihirang kakayahang tayahin ang pagiging maaasahan ng mga tao halos kaagad.

Nabuo sa pagitan namin ang isang likas na pagkakaunawaan.

Madaling maunawaan na pareho kaming may malalim na malasakit sa iisang tao. Natural na sa magkaibang paraan, ngunit may parehong pagmamahal sa ilalim.

Nakatagpo ako ng isang kapatid na babae ng puso na aalagaan. Hindi niya kailanman ipinahayag ang ganoong mga bagay sa salita, ngunit madalas kong maramdaman na may nakilala rin siyang katulad.

Gayunman, nagbunga ang pagkikitang iyon ng isang mas mahalagang epekto.

Pinagtibay nito ang isang paniniwalang hindi kailanman pinabulaanan ng panahon: ang isang mabuting mentor ay halos laging nagpapakilala sa pamamagitan ng mga mata ng babaeng naglalakad sa kanyang tabi. Hindi niya pinapalitan ang ina, ni napagkakamalang siya. Kinukumpleto niya ang pantaong larawan ng lalaki.

At isa sa mga lalaking iyon ang aking mentor.