GILLETTE: ANG TAON NG TATLO — YUGTO 3

Dumarating ang oras upang suriin ang mga file, at pagpasyahan kung sino ang itataas sa ranggo sa mga bagong ahenteng pangkomersiyo. Habang nagmamadali ang lahat sa pagdampot ng mga folder, apat lamang ang kinukuha ko at nagsisimula akong magbasa.

Wala gaanong laman ang mga iyon — mas mukhang isang kaswal na talaarawan kaysa tunay na mga kredensiyal. Pero Italya ito, at ayos lang iyon.

Tumigil ako sa ilang kuwentong karapat-dapat ikuwento.

Ang una ay si G. Carta, na nag-aangking may mandato mula sa isang kompanyang gumagawa ng toilet paper, at nakaimbento ng bagong paraan ng pagbebenta nito. Papasok siya sa mga kliyenteng tapat na sa mga nangungunang brand, at kapag dumating ang kanyang pagkakataon, bibitawan niya ang linya: madaling magbenta ng toilet paper — kailangan mo lang malaman kung nasaan ang puwit at kung nasaan ang inidoro.

Pagkatapos ay sasabihin niya: ito ang puwit, iyan ang inidoro, kukunin ba ninyo ang papel? Natawa ang lahat.

Nagulat ako. Kinailangan ko siyang itaas sa ranggo, sa gitna ng tawanan ng lahat.

Sumunod si G. Prinzi Giovanni, na nagbebenta — gamit ang trak — ng lutong-bahay na bleach, tinimpla sa isang ilog malapit sa Cosenza kasama ang kanyang biyenan, walang lisensiya, walang anumang regulasyon. Pupunuin niya ang mga tangke ng tubig-ilog, dadagdagan ng solvent, at iyon na ang produkto. Pagkatapos ay papasok siya sa mga grocery na naka-amerikana at kurbata para magmukhang kapani-paniwala, at ipahahayag:

Magandang umaga po, ma’am, ako si PRINZVANNI ng PRINZVANNI & COMPANY, isang multinasyonal na nagbebenta ng SODIUM HYPOCHLORITE sa buong mundo sa napakagandang presyo — maaari ko po ba kayong iwanan ng sample?

Itatanong ng natakot na tindera: paumanhin po, anong produkto iyan?

At sasagot siya: BLEACH.

Itinaas din siya sa ranggo.

Tatlumpu’t tatlong taon na ang lumipas, at nagtataka pa rin ako kung gaano kahusay talaga ang dalawang salesman na ito — lalo na ang ikalawa, na sa kung anong paraan ay napaamo rin ang aking ina, si Gng. Gillette.