BAGO ANG GILLETTE: ANG PAGHIHINTAY NA HINDI KAILANMAN NAPAPASO

Inaakala ng karamihan na ang walang hanggan ay isang malayong destinasyon, isang gantimpalang nakalaan para sa mga santo, pilosopo, bisyonaryo, at mga ehekutibong gumagamit ng salitang “pamana” bago pa mag-almusal. Ganoon din ang akala ko noon. Pagkatapos, isang karaniwang hapon ang pumutol sa teorya. May isang maliit na bagay, isang pamilyar na gawain, at isang di-makatwirang haba ng paghihintay. Hindi mahalaga ang bagay. Ang paghihintay ang mahalaga.

Gumugugol ang tao ng nakagugulat na bahagi ng kanyang buhay sa paghihintay ng pagsang-ayon, kumpiyansa, pagkilala, pagkakataon, perpektong kalagayan, at isang berdeng ilaw na inaantala ng ilang departamento. May mga naghihintay nang napakatagal kaya nagiging propesyon na nila ang paghihintay. Ang trahedya ay hindi ang paghihintay nila. Ang trahedya ay tinatawag nila itong paghahanda. Nagtrabaho ako sa loob ng mga organisasyong sapat ang laki para maniwalang sila ay imortal. Ginawa nilang mga pulong ang kawalang-katiyakan, mga ulat ang mga pulong, mga plano ang mga ulat, at mas marami pang pulong ang mga plano. Ipinangako ang pagkapermanente sa bawat presentasyon. Pagkatapos, nagbago ang logo. Ang panahon ay isang mahigpit na patnugot. Tumigil ako sa pagsamba sa mga plano at naging interesado sa paggalaw. Nag-iiwan ng bakas ang paggalaw. Nag-iiwan ng mga balak ang paghihintay. Ang mga manlilikhang pinakatatandaan ay nagsisimula bago pa dumating ang kumpiyansa. Ang kalamangan nila ay ang paggalaw.

Ang walang hanggan ay hindi nagsisimula kapag naging walang katapusan ang panahon. Nagsisimula ito kapag ang isang pasya, isang pahina, o isang akda ay tumangging mapaso.