BAGO ANG GILLETTE: ANG WALANG KATAPUSANG PULONG

Isang kahanga-hangang institusyon ang walang hanggang pulong. Nagsisimula ito sa isang tanong, lumilikha ng isang bokabularyo, at nagtatapos sa pasyang mag-iskedyul ng isa pang pulong. Ang pinakadakila nitong tagumpay ay ang gawing mukhang pagtutulungan ang pagkaantala.

Dumalo na ako sa mga estratehikong sesyon tungkol sa mga plano, transpormasyon, muling pag-imbento, at mga bagong simula na binuo ng mga taong nagpapaliwanag pa rin kung bakit nabigo ang naunang simula. Tinatawag ito ng organisasyon na pagpapatuloy. Tinatawag naman ito ng panahon na lagay ng panahon. Nagbabago ang lahat: mga ehekutibo, mga prayoridad, mga sistema, mga slogan, at mga makina ng kape. Ang katitikan lamang ang natitira, buong-tapang na nagtatala ng hindi pinagpasyahan ninuman. Hindi gaanong elegante ang paglikha ngunit mas kapaki-pakinabang. Maaaring hindi perpekto ang isang pahinang isinulat ngayon, ngunit umiiral ito. Ang isang perpektong pahinang pinag-uusapan sa loob ng sampung taon ay nananatiling tsismis. Ang walang hanggan ay hindi ang haba ng usapan. Ito ang buhay ng bunga matapos magwakas ang usapan.

Ang walang hanggan ay hindi nagsisimula kapag naging walang katapusan ang panahon. Nagsisimula ito kapag ang isang pasya, isang pahina, o isang akda ay tumangging mapaso.