GILLETTE: ANG AKING ANAK NA BABAE

Kauupo pa lamang namin sa mesa. Nasa tapat ko siya. Ang aking asawa, nakaupo sa gilid, ay nagtanong kung bakit ko siya pinagmamasdan nang tahimik, nang walang imik.

Itinanong niya kung may dahilan, isang kalagayan, isang bagay na nagtuon ng aking pansin nang ganoon.

Kinakain ko ang aking hot dog — ang pinakamasarap na makakain ko, kahit sa Italya — at hinahanap ng aking mga mata ang kanyang mga mata. Si Giorgia. Ang aking anak na babae. Sinisikap kong unawain kung ano ang nilalaman niya.

Tunay siyang bahagi ko. Ang aking mga kapintasan sa loob ng isang perpektong katawan. Isang pinong isip. Isang babae.

Sa isang punto, tumayo siya upang kontrahin ang isang bagay na sinabi ko kanina — halos para itama ako, sa ganoong paraan niya, sa ganoong personalidad — at sinubukan niya akong tapik-tapikin sa balikat. Ang uri ng tapik na ibinibigay ng mga ina sa mga bata.

Ngunit ama lamang niya ako. At napangiti ako, iniisip na may katabi akong isa pang babae, kasunod ng aking ina, na may parehong tungkulin: hindi upang protektahan ako kundi upang kontrolin ako. Ito ang aking tadhana.

Tinanong ko ang aking sarili kung bakit. Ano talaga ang aking kaluluwa. Sino ang kinakatawan ko sa sandaling iyon. Tinanong ko ang aking sarili, nang taos, kung sino ba talaga ako, lintik.

Ang parehong tanong na itinatanong ng mga taong nakakakilala sa akin. Ng mga nagbabasa sa akin. At marahil isang araw, mula sa isang sulok ng New York, makikita nila ako na may kariton, namimigay ng hot dog sa kalye — para lamang sa kagalakang makitang ngumingiti ang mga tao. Gaya ng dati, sa loob ng 61 taon. Nang walang bayad para kaninuman.

Dahil iyan ako.