GILLETTE: BAKIT MABUHAY?

Nang tanungin nila ako kung ano ang buhay, malinaw kong sinabi — mula sa aking pananaw — na maaari itong ilarawan bilang isang tunay na algoritmo. Sa loob nito, dalawang dulo: pagsilang at kamatayan.

Marami ang ngumiti. Halos tinutuya ako, na para bang halata ang sagot. Ngunit likas sa tao ang maghanap ng pagkakumplikado. Sa pamamagitan lamang ng pagkakumplikado niya napagtatanto ang kahalagahan ng mga bagay. Gaya ng maraming aklat na ibinebenta ng Amazon — ipinasulat sa mga kompyuter, dahil tumanggi ang mga may-akdang tulad ko.

Ngunit wala sa lahat ng iyon ang maaaring magmukhang totoo, maaaring maging totoo, sa mga mata ng napakaraming taong palaging nagpapakita ng pangangailangan at ng obligasyong magpatuloy pasulong — sa halip na manatiling nakakulong sa loob ng bakod na alambreng tinik na walang kontrol, biktima lamang ng sarili nilang isip.

Pagkatapos ay nagiging mas simple ang ehersisyo. Kapag sinasabi nila: sabihin mo sa akin kung saan ka pupunta at sasabihin ko sa iyo kung sino ka. O kaya: sabihin mo sa akin kung sino ang kasama mo at sasabihin ko sa iyo kung sino ka. O kaya: ang naglalakad kasama ng pilay ay sa malao’t madali ay mapipilay rin.

Nananatiling pareho ang solusyon. Nasa bulsa ng bawat isa. Manatili kang mag-isa kasama ng sarili mong mga pasya — inaalalang walang nagmamahal sa atin nang higit pa sa pagmamahal natin sa ating sarili.