GILLETTE: ISANG KAISIPAN MULA SA DAGAT

Sa aking lungsod na yumayakap sa baybayin, nakaharap sa pinakatimog na latitud ng Italya, sa harap ng Dagat Mediterraneo, kapag tumunog ang alarma sa umaga, ibinabaling namin ang aming tingin palabas upang hanapin ang aming mga kapatid sa Hilagang Aprika, upang sumagap ng balita, upang sumagap ng bago.

Ipinaaalala sa amin ng nakapapasong init na mga Aprikano rin kami — ngunit dehado dahil sa wikang Italyano, at sa lahat ng atensiyon ng mga awtoridad sa buwis na kaakibat nito.

Ngayon, gayunman, nagpasya akong harapin ang tatlong paksa, inilalatag ang aking mga kaisipan batay sa sarili kong karanasan sa buhay — hindi inuulit ang naisulat na ng iba sa kanilang mga komersiyal na teksto, na itinuturing na lubos at antropolohikal na katotohanan, ginagamit pa nga bilang larangan ng pag-aaral sa loob ng akademya, gayong ang tunay nilang layunin, kadalasan, ay pang-ekonomiya lamang.

Ipinamimigay ko ang aking mga sinulat, at tinatanggap ko ang puna at pagtutol — ang pinakamahusay rito, halos palagi, ay nagmumula sa kababaihan, ang mas matatalas na isip. At masasabi kong ang bawat ideya o kaisipan, bilang pangkalahatang prinsipyo, ay hindi nangangailangan ng panlabas na pagpapatibay — tanging kapag hindi ito nakatuon sa mundo ng ekonomiya at pananalapi, dahil ang hindi nagnenegosyo ay makapagbabahagi lamang ng karanasan, at makapamimigay ng mga sandali at mga puwang ng damdamin.

Tatlong paksa lamang ang pumukaw sa aking pansin ngayon, at pinili ko ang mga ito upang mag-alok ng pananaw na hindi kailanman ibinibigay.

Ang mga ito ay:
KOMUNIKASYON; IMPORMASYON; SALAYSAY.

Huwag kang palinlang sa mga salita — tatlong magkakaibang mundo ang mga ito, tatlong magkakaibang pananaw, kadalasan ay iisang paksa.

Maligayang pagbabasa.