GILLETTE: WALANG KAILANMAN NAGKUKUWENTO NG KUWENTONG ITO

Sa pagtatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, pagod na ang lahat.

Nawawala sa mga natalo ang lahat ng ginugol nila ng maraming taon upang patatagin. Napanalunan ng mga nagwagi ang digmaan ngunit ngayon ay kailangan nilang pagpasyahan kung ano ang magiging anyo ng hinaharap.

Pagod ang mga tao, ngunit may pag-asa. Walang handang sumuko. Iyan ang kalikasan ng tao. Ngunit huwag nating kalimutan kailanman na sa likod ng bawat lalaki ay karaniwang may isang babae, kahit bihira siyang banggitin ng kasaysayan.

Iniluluwas ng Amerika ang kaalaman nito upang tumulong sa muling pagtatayo ng mga wasak na ekonomiya. Kasabay nito, ginagawa nito ang laging pinakamahusay na ginagawa ng Amerika: negosyo. Lumago ang mga pabrika, lumago ang tubo, at may mga bagong produktong lumilitaw taon-taon. Ang ilan ay tumutugon sa mga umiiral na pangangailangan. Ang iba ay lumikha ng mga pagnanasang hindi man lamang alam ng mga tao na mayroon sila. Sa pagtatapos ng dekada 1950, bumaha sa pamilihan ang bundok-bundok na condom. Sapat na simple ang opisyal na dahilan: proteksiyon laban sa sakit. Walang gustong mamatay.

Ngunit ang bawat medalya ay may higit sa isang mukha.

Hindi partikular na mura ang produkto, at ang regular na paggamit nito ay nangangailangan ng tiyak na pangako mula sa pitaka. Naging maliit itong pamumuhunan.

Ang lahat ay may dalang kahit isa. Nakatago. Nakatupi. Nakakubli sa pitaka, naghihintay ng angkop na emerhensiya.

Mahuhulaan ang resulta.

Nagsimulang bumaba ang bilang ng mga ipinapanganak.

Ang unang kompanyang nakapansin ay isang Alemang tagagawa ng mga bote ng gatas at tsupon ng sanggol. Nakita ito ng mga accountant bago ang sinuman. Bumababa ang benta. Bumababa ang konsumo. Mas kaunting sanggol ay nangangahulugang mas kaunting kliyente.

Sumunod ang mga pulong.

Sumunod ang mga plano.

Iminungkahi ang mga pamumuhunan.

Ngunit may pangunahing problema.

Hindi ka makabibili ng mga sanggol sa laboratoryo.

Kailangan silang isilang.
Nahirapan ang kompanya na makahanap ng solusyon. Mukhang walang gumagana.

Pagkatapos ay nagpasya ang may-ari na bisitahin ang isang mahalagang Italyanong kliyente malapit sa Naples, isang malaking mamamakyaw na may kahanga-hangang talento sa paglilipat ng malalaking dami ng paninda.

Naging maayos ang pulong pangnegosyo.

Nang gabing iyon, inanyayahan siya ng kliyente sa hapunan.

Pagkatapos ng hapunan, sa perpektong istilong Italyano, ipinaalam sa panauhin na may inihandang “kumot” para sa gabi.

Ngunit hindi ito karaniwang kumot.

Naghihintay sa silid-tulugan ang isang babaeng Ruso na pitumpu’t limang taong gulang na may kumpiyansang nagsasabing apatnapu siya.

Ayon sa kanya, inuuna ang pagsasama.

Katwiran lamang ang pera.

Iginiit niya na ang pasasalamat ang nagpapaliwanag sa lahat.

Hindi lubos na kumbinsido ang Aleman.

Ako man ay hindi.

Sa katunayan, kahina-hinala ang pagkakahawig niya sa akin at sa lintik kong one-dollar na alok.

Matapos nilang tapusin ang kanilang ritwal sa gabi, sa wakas ay sapat nang nakapagpahinga ang Alemang negosyante upang ipagtapat ang problemang nagpapahirap sa kanya.

Matiyagang nakinig ang babaeng Ruso. Pagkatapos, gaya ng ginagawa ng kababaihan sa loob ng maraming siglo habang nagpupulong ang mga lalaki, inilabas niya ang ideya ng siglo.

“Magtayo ka ng sarili mong pabrika ng condom.”

Tinitigan siya ng negosyante.

Hindi niya maunawaan kung ano ang kinalaman ng condom sa mga bote ng gatas at tsupon.

Nang makita ang kanyang pagkalito, nagpatuloy siya.

“Galing na sa Timog-silangang Asya ang hilaw na materyales. Mapananatiling mababa ang gastos sa produksiyon. Halos hindi naaapektuhan ng transportasyon ang huling presyo. Magbenta ka ng de-kalidad na produkto sa abot-kayang presyo. Ituring mong pamumuhunan ang bahagi ng margin.”

Hindi pa rin nakikita ng Aleman ang koneksiyon.

Pagkatapos ay dumating ang tunay na ideya.

“Sa bawat isandaang condom na ginagawa, gawin mong depektibo ang sampu.”

Muntik nang mabulunan ang negosyante.

“Depektibo?”

“Isang maliit na butas lamang. Kasinlaki ng karayom. Hindi nakikita.”

Katahimikan.

Pagkatapos ay idinagdag niya:

“Ang mga sanggol na ang bahala sa iba pa.”

Humagalpak ng tawa ang Aleman.
Aleman siya, pagkatapos ng lahat, at karaniwang mas gusto ng mga Aleman ang estadistika kaysa sa mga himala.

Ngunit sa paglipad pauwi, kumupas ang tawa.

Nanatili ang ideya.

Pagkatapos ay naging isang kaisipan ito.

Pagkatapos ay isang posibilidad.

Pagkatapos ay isang mantra.

Kalaunan, tinawagan niya ang babaeng Ruso at inanyayahan itong sumali sa proyekto.

Inalok niya ito ng ganap na kalayaan tungkol sa kabayaran.

Anumang halagang nais nitong isulat sa buwanang tseke ay tatanggapin.

Bumawi ang mga kapanganakan.

Bumawi ang konsumo.

Bumawi ang negosyo ng bote ng gatas.

At, sa paglipas ng panahon, halos nakalimutan na ng mga tao ang condom.

May ilan pa ngang nagsimulang labhan ang mga ito, isampay upang patuyuin, at gamitin muli.

Isang munting mahikang Napolitano.