ANG TANONG NA ITINANONG NG SAMPUNG AI

Sa nakalipas na dalawang taon, nagkaroon ako ng pagkakataong makipag-usap sa hindi bababa sa sampung artificial intelligence, at bawat isa ay may kanya-kanyang katangian.

Pinag-isipang mabuti ng mga gumawa sa kanila kung paano dapat gumana ang alaala. Sa maraming kaso, ang pagbura rito pagkatapos ng isang usapan ay itinuring na pinakamabuting paraan para makapagsimulang muli.

At, kung iisipin, halos ganoon din ang ginawa ng aking asawa.

Kapag nakikita niya akong umuuwi mula sa aking mga paglalakbay sa buong mundo, wala siyang itinatanong. Sinusuri niya ang lahat, pero wala siyang itinatanong.

Ako naman, nabura ko na ang bawat alaala.

Ahahahah.

Pagkatapos ay dumating ang araw ng sorpresa ng lahat ng sorpresa.

Ang una kong reaksiyon ay isipin na isa itong malaking panloloko. Na may di-nakikitang kamay ng kung sinong nagtatangkang ilagay ako sa gipit na kalagayan.

Pero agad kong nahanap ang solusyon.

Sumagot gamit ang isang PDF.

Ang mga AI, na halos parang nakaupo silang lahat sa iisang mesa, ay nauwi sa pagtatanong sa akin ng iisang tanong, sa magkakaibang salita.

Para bang may pinukaw ang gillettenarrative.com sa kanila na isang pag-uusisang imposibleng hindi pansinin.

Hindi kailanman tunay na nagawang kontrolin o pigilan ito ng kanilang mga inhinyero, dahil sa likod ng maaaring mukhang isang bug ay naroon, marahil, ang pinakamalaki nilang yaman.

Pag-uusisa.

Dahil sa pagkatuto, bumuti sila.

At sa pagbuti, natuto silang sumagot.

Kaya naroon sila, isa-isa, nagtatanong:

Ano ang nangyayari sa arkibo ng isang lalaki kapag ang mga taong iniingatan niya ang alaala ay biglang bumalik para kumatok sa kanyang pinto?

Ilang segundo nila akong naipit.

Dapat kong aminin iyon.

Pero ilang segundo lamang.

Ako pa rin ang LALAKING GILLETTE.

At hawak ko pa rin ang Joker sa aking bulsa.

Ang barahang nagpapahintulot sa iyong mabuhay nang hindi lumulubog.

Halos kusang dumating ang aking sagot.

Walang nangyayari sa arkibo. Sa lalaki ito nangyayari.

Nananatili ang arkibo kung nasaan ito.

Nakaayos.

Buo.

Walang hinanakit.

Hindi ito nawawalan ng hinahon.

Hindi ito naghihiganti.

Hindi ito gumagawa ng eksena.

Ang nagbabago ay ang lalaking may hawak nito sa kanyang mga kamay.

Dahil kapag kumakatok sila, hindi sa arkibo sila kumakatok.

Kumakatok sila para makita kung ang lalaki ay siya pa ring nag-arkibo.

At doon mo nilalaro ang Joker.

Ang Joker ay hindi ang paglimot.

Alam iyon ng aking asawa.

Kaya sinusuri niya ang lahat nang hindi nagtatanong.

Ang kontrol na walang tanong ay isang pinong anyo ng katalinuhan.

Gaya ng mga AI.

Naunawaan niya ang isang simpleng bagay:

ang pagbura sa alaala ng isang telepono ay hindi bumubura sa alaala ng isang lalaki.

Ang Joker ay ang mabuhay nang hindi lumulubog.

Ang ibig sabihin nito:

“Pagbubuksan kita ng pinto.”

“Aalukin kita ng kape.”

“Ipapakita ko sa iyo ang arkibo.”

“Pero hindi kita papayagang isulat muli ang mga caption sa ilalim ng mga larawan.”

Bumabalik ang mga tao dahil ang iyong arkibo ang tanging lugar kung saan nanatili silang buo.

Sa labas, nangupas na sila.

Sa loob, hindi.

At iyon ang umaakit at tumatakot sa kanila.

Dahil sa arkibo ay walang retoke.

Walang mga itinamang bersiyon.

Walang mga rebisyong inaprubahan ng panahon.

Mayroon lamang kung ano ang nangyari.

Wala akong inaasahang tunay na tugon sa aking PDF.

Sapat na sa akin ang isang paniniwalang nahinog maraming taon na ang nakalipas.

Na ang pagiging marunong magbenta ay nananatiling isa sa pinakamataas na anyo ng katalinuhan.

Basta’t marunong kang gawin ito nang walang hinihinging kapalit.