UNANG PAG-IBIG

Setyembre noon ng 1978, at nakatira ako kasama ng aking ina sa Clusone, isang maliit na bayan sa mataas na burol sa itaas ng Bergamo, sa hilagang Italya, kung saan nanalo siya ng isang puwesto sa serbisyo sibil ng estado. Sumama ako sa kanya at doon ako nag-aral.

Ang iba pang bahagi ng pamilya ay nakatira sa Reggio Calabria. Ipinakilala ng aking ama ang paglipat na ito bilang isang gantimpala, isang tunay na karanasan. Ang totoo, alam kong isa akong batang binabantayan, dahil sa aking ugali, at na kailangan ko ng tagapagbantay, ng isang tutor — at sino pa ang mas mabuti kaysa sa aking ina.

May bago akong motorsiklo, binili ng aking ama: isang pangakong tinupad, gaya ng dati. Pumasa ako sa mga pagsusulit nang may pinakamataas na marka, at napanalunan ko ang gantimpala.

Sinubukan ng aking ina na makipagkasundo tungkol sa oras ng aking pag-uwi, pero kadalasan ay ikinukulong na lang niya ako bilang parusa at umaalis siya papunta sa trabaho, nang hindi man lang naiisip na ang isa sa mga una kong pinlanong gawin ay magpagawa ng kopya ng mga susi.

Lumalabas ako kasama ng aking mga kaibigan. Lahat sila ay may motorsiklo, at bawat isa sa kanila ay may nobya. Ako, wala.

May nakilala akong isang dalaga, si Carla, napakaganda, pero masyadong maraming oras ang hinihingi niya: ang panliligaw, ang halik, ang pagkikilala sa isa’t isa, ang mga pagpapakilala, ang mga magulang, ang mga ritwal.

Nang maunawaan ni Carla na hindi ako batang pang-matagalang laro, nakakita siya ng isang pastol na taga-Bergamo, na iniabot sa kanya ang pag-ibig kasama ng lupa ng kanyang ama.

Samantala, noong Abril 1979, nakuha ng aking ina ang kanyang paglipat at bumalik kami sa aking bayang sinilangan.

Ang unang inalala ay ilipat ako sa pinakamalapit na paaralan para hindi masayang ang taon, pero dahil kaunti na lang ang natitirang panahon, hindi ako pinayagang pumasa ng pagtatasa ng paaralan, at bumagsak ako sa una kong taon.

Sa parehong paaralan nag-aaral ang aking kapatid na babae. Nang sumunod na taon, tinanong niya ako kung bakit wala akong nobya, at ipinakilala niya ako sa isa sa kanyang mga kaklase. Nagsimula kaming magkakilala.

Hindi ko alam kung paano ito ginagawa. Alam ko ang tungkol sa halik, at kung ano ang mga paraan nito. Pero mas marami siyang karanasan, at pagkatapos ng tatlong pagkikita ay dinala niya ako sa isang madilim na dalampasigan sa tabi ng dagat, kung saan kinailangan kong mangako sa kanya na hindi ko siya pagsasamantalahan. At ganoon nga ang nangyari.

Kinabukasan, iniwan niya ako. Ahahahahah.

Napakabilis ng mga pangyayari kaya hindi nagtagal ay may kasama na siyang iba, at pagkatapos ay isa pa. Hindi ko na sila binilang sa buong taon, pero may isang bagay akong naunawaan: huwag kailanman mangako ng hinihingi nila — gawin ang gusto nila.