GILLETTE-க்கு முன்: காலாவதியாகாத காத்திருப்பு

பெரும்பாலான மனிதர்கள் நித்தியத்தை ஒரு தொலைதூர இலக்காக, புனிதர்களுக்கும், தத்துவஞானிகளுக்கும், தொலைநோக்காளர்களுக்கும், காலை உணவுக்கு முன்பே “மரபு” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தும் நிர்வாகிகளுக்கும் ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு வெகுமதியாகக் கற்பனை செய்கிறார்கள். நானும் ஒருகாலத்தில் அப்படித்தான் கற்பனை செய்தேன். பிறகு ஒரு சாதாரண மதியம் அந்தக் கோட்பாட்டை இடைமறித்தது. ஒரு சிறிய பொருள் இருந்தது, பழக்கமான ஒரு வழக்கம் இருந்தது, நியாயமற்ற அளவுக்கு நீண்ட காத்திருப்பு இருந்தது. அந்தப் பொருள் முக்கியமானதல்ல. காத்திருப்புதான் முக்கியமானது.

மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையின் வியக்கத்தக்க பகுதிகளை ஒப்புதலுக்காக, தன்னம்பிக்கைக்காக, அங்கீகாரத்துக்காக, வாய்ப்புக்காக, சிறந்த சூழ்நிலைகளுக்காக, பல துறைகளால் தாமதப்படுத்தப்பட்ட ஒரு பச்சை விளக்குக்காகக் காத்திருப்பதில் செலவிடுகிறார்கள். சிலர் எவ்வளவு நீண்ட காலம் காத்திருக்கிறார்கள் என்றால், காத்திருப்பதே அவர்களின் தொழிலாகிவிடுகிறது. அவர்கள் காத்திருப்பது சோகமல்ல. அதை அவர்கள் தயாரிப்பு என்று அழைப்பதுதான் சோகம். தாங்கள் அழிவற்றவை என்று நம்பும் அளவுக்குப் பெரிய நிறுவனங்களுக்குள் நான் பணியாற்றியிருக்கிறேன். அவை நிச்சயமின்மையைக் கூட்டங்களாகவும், கூட்டங்களை அறிக்கைகளாகவும், அறிக்கைகளைத் திட்டங்களாகவும், திட்டங்களை மேலும் பல கூட்டங்களாகவும் மாற்றின. ஒவ்வொரு விளக்கக்காட்சியிலும் நிலைபேறு வாக்களிக்கப்பட்டது. பிறகு லோகோ மாறியது. காலம் ஒரு கண்டிப்பான பதிப்பாசிரியர். நான் திட்டங்களை வழிபடுவதை நிறுத்திவிட்டு, இயக்கத்தில் ஆர்வம் கொண்டேன். இயக்கம் தடயங்களை விட்டுச்செல்கிறது. காத்திருப்பு நோக்கங்களை மட்டுமே விட்டுச்செல்கிறது. மிகவும் நினைவில் நிற்கும் படைப்பாளிகள் தன்னம்பிக்கை வருவதற்கு முன்பே தொடங்குகிறார்கள். அவர்களின் அனுகூலம் இயக்கம்தான்.

காலம் முடிவற்றதாக ஆகும்போது நித்தியம் தொடங்குவதில்லை. ஒரு முடிவோ, ஒரு பக்கமோ, ஒரு படைப்போ காலாவதியாக மறுக்கும்போதுதான் அது தொடங்குகிறது.