DURACELL, திருமதி TANAKA சொன்னார்

அன்று நான் Milan-இல் தலைமையகத்தில் இருந்தேன். ஒரு பொருளை மக்களை முகர்ந்து பார்க்க விடுவதன் மூலமே எப்படி விற்க முடியும் என்று சந்தைப்படுத்தல் துறையினருக்கு விளக்க வேண்டியிருந்தது; இதுவரை யாரும் நினைத்துப் பார்க்காத ஒன்று.

நாங்கள் சவர மற்றும் அழகுப் பராமரிப்புப் பொருட்களை விற்றோம்; உணவுடன் எந்த வகைத் தொடர்பும் எங்களுக்கு ஒருபோதும் இருந்ததில்லை. ஆனால் தர்க்கரீதியாகத் தோன்றியது, யதார்த்தத்தில் வேறொரு பரிமாணத்தைச் சந்தித்தது; அங்கே கற்பனை இருண்ட குற்றக் கதையை மணந்து, திடீரென்று உண்மையாக மாறியது.

யோசனை இதுதான்: ஒரு பொருளின் ட்ரேயை முகர்ந்து பார்க்கும்படி ஒரு வாடிக்கையாளரிடம் கேட்டால், அழுத்தப்பட்ட அட்டைப்பெட்டியைத் தவிர வேறு எந்த வாசனையும் வரவில்லை என்று சொல்வார். பிராண்டுக்குப் பின்னால் மட்டுமே இருக்கும் வெற்றியின் நறுமணத்தை அவர்களால் முகர முடியவில்லை என்று அவர்களிடம் சொல்பவன் நானாக இருப்பேன்.

ஆஹாஹாஹாஹாஹாஹாஹாஹ்.

ஆனால் பின்னணியில் தொலைந்துபோக வேண்டாம். கதை இதைப் பற்றியது அல்ல.

என் ஹாட் டாக்கை முடித்துவிட்டு அப்போதுதான் திரும்பியிருந்தேன்; காவலர் அறைக்கு அருகிலுள்ள வெளியேறும் வழியிலேயே, புறப்படவிருந்த என் தலைமைச் செயல் அதிகாரியை (CEO) கண்டேன். அவர் என்னை அழைத்துச் சொன்னார்: “Frega, என்னுடன் வா. சந்தைப்படுத்தல்காரர்களுடன் விளையாடுவதை நிறுத்து; களத்தில் நீ வேலை செய்வதைப் பார்க்கும்வரை அவர்களுக்கு ஒருபோதும் புரியாது. வா, ஒரு Gillette சக ஊழியரைச் சந்திக்க விமான நிலையத்துக்குப் போகிறோம்; ஜப்பானின் புதிய CEO, திருமதி TANAKA.

“பார், அவர் இனிமையான பெண்மணி, Calabria-க்காரர்களை நேசிப்பவர். நீண்ட காலத்துக்கு முன் உன் பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு காதலர் அவருக்கு இருந்தார்; Boston-இல் நடந்த எங்கள் கடைசி இயக்குநர் குழுக் கூட்டத்தில் அவரே என்னிடம் சொன்னார்.”

“ஆனால் Dottore, எனக்கு ஜப்பானிய மொழி தெரியாது; அந்த இடங்களில் எனக்கு ஒருபோதும் காதலிகள் இருந்ததில்லை; எப்படி நடந்துகொள்வது, என்ன சொல்வது என்று எனக்குத் தெரியாது. நான் அங்கே ஒருபோதும் சென்றதில்லை.”

“வா, காரில் ஏறு, நீ ஓட்டு. நாம் Milano Malpensa-வுக்குப் போகிறோம்; வழியில் விளக்குகிறேன். உன்னைத் தேடுபவர்கள் எல்லோரிடமும், நீ என்னுடன் ஒரு பணிக்குச் சென்றிருக்கிறாய் என்று சொல்லும்படி என் செயலாளரிடம் சொல்கிறேன்.”

எங்களுக்கு முன்னால் ஏறக்குறைய ஐம்பது நிமிடச் சாலைப் பயணம் இருந்தது; அவர் என்னிடம் தனிப்பட்ட கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கினார்: குடும்பம், பிள்ளைகள், அவருக்கு நன்றாகத் தெரிந்த என் அப்பாவைப் பற்றிய செய்திகள். வேலை பற்றி எதுவுமே இல்லை. விமான நிலையத்துக்கு முந்தைய கடைசிப் பத்து நிமிடங்களில்தான், வருபவர் யார் என்பது பற்றிச் சில தொழில்நுட்ப விவரங்களைத் தந்தார்.

திருமதி Tanaka சமீபத்தில் ஓர் இழப்பைச் சந்தித்திருந்தார், தன் தந்தையின் மரணம்; இரங்கல் தெரிவிக்க இது நல்ல சந்தர்ப்பம். வரிகளுக்கு இடையே, அவர் Duracell-இன் உலகளாவிய இயக்குநர் குழுவிலிருந்து வந்தவர் என்றும், சில காலாண்டுகளுக்கு முன்புதான் Gillette-இல் இந்தப் புதிய நியமனத்தைப் பெற்றார் என்றும் தெரிய வந்தது. ஆனால் அதன் பின்னால் என்ன இருந்தது என்பது பற்றி எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை, குறைந்தபட்சம் என் அட்சரேகைகளில்.

அவர் வருவதைப் பார்த்தேன்: நடுத்தர உயரம், நேர்த்தியானவர், புன்னகைப்பவர். என் CEO இரு கன்னங்களிலும் சடங்கு முத்தத்துடன் அவரை அன்புடன் வரவேற்றார். எனக்கு அத்தகைய நெருக்கம் இல்லை; அவருடைய கையில் முத்தமிடுவதோடு நிறுத்திக்கொண்டேன்; அவர் புன்னகைத்தார்.

முதலில் கழிவறையைப் பயன்படுத்தவும், பிறகு பாரின் சிறிய மேசைகளில் ஒன்றில் நின்று, ஒரு பானம் அருந்திச் சில வார்த்தைகள் பரிமாறவும் விரும்பினார்.

சிறிது நேரத்திலேயே, புத்துணர்வுடனும் முன்பைவிட இன்னும் நறுமணத்துடனும் திரும்பி வந்தார்; என் CEO இரங்கல் தெரிவிக்க அவர் பக்கம் திரும்பினார். அவர் பதில் சொன்னார்:

“மரணம் உலகம் முழுவதும் ஒன்றுதான்; ஆனால் மரணத்தைப் பார்த்து வாழ்வின் கதையைச் சொல்பவர்களின் தத்துவம், ஒரு கிழக்கத்திய மக்களுக்கு, மேற்கத்தியதிலிருந்து மிகவும் தொலைவில் இருக்கிறது.” அவர் என்ன சொல்ல வந்தார்?

“நீங்கள் அவரை நினைவுகூரும்போது அழுகிறீர்கள். நாங்கள் அவருடைய கதையைச் சொல்லும்போது புன்னகைக்கிறோம்; ஏனெனில் அவர் தான் இருந்ததற்குள் மட்டுமல்ல, தான் செய்ததற்குள் வாழ்கிறார்.”

அது ஒரு புதிய கருத்து, அதே நேரம் கடினமானதும் கூட. நான் நிலைதடுமாறவில்லை; ஆனால் அதை ஜீரணிக்கச் சிரமப்பட்டேன்.

பிறகு அவர் என் பக்கம் திரும்பி, கச்சிதமான Calabria வட்டார மொழியில் சொன்னார்: “Capisci sti.”

ஆஹாஹாஹாஹாஹாஹாஹாஹ்.

அவர்கள் இருவரும் ஏறக்குறைய பத்து நிமிடங்கள் தனிப்பட்ட உரையாடலில் ஒன்றாக இருந்தார்கள்; நான் அவருடைய வார்த்தைகளைப் பற்றியே யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். திரும்பும் வழியில் என்னைக் கடந்தபோது அவர் விடைபெற்று நடந்து சென்றார்; அவர் புறப்படும்போது நான் அவரைப் பின்னாலிருந்து கூவி அழைத்தேன்:

“திருமதி Tanaka, capiscia aaaa.”

அவர் புன்னகைத்து நடந்து சென்றார்.

தலைமையகத்துக்குத் திரும்ப இன்னும் ஐம்பது நிமிடக் கார் பயணம். CEO மௌனமாக இருந்தார், எதுவும் சொல்லவில்லை; நான் கேள்விகள் கேட்காமல் ஓட்டினேன்; ஒரு கட்டத்தில் அவர் என்னிடம் சொல்லும்வரை:

“ஜப்பானிய சக ஊழியர், நீ ஓர் இனிமையான மனிதன், ஆனால் உன்னிடம் கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்று என்னிடம் சொன்னார்.” ஏன்?

“உன்னைப் போன்றவர்கள் நிறுவனங்களுக்காக வேலை செய்வதில்லை, அவற்றை நடத்துவதும் இல்லை என்று அவர் சொன்னார்.” அப்படியென்றால் அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள்?

அவர் புன்னகைத்துப் பதில் சொன்னார்: “Capisci sti.”