GILLETTE: அம்மா

நான் சிறுவனாக இருந்தபோது, என் பிறப்பைப் பற்றி யாரிடமாவது சொல்லும் ஒவ்வொரு முறையும், என் முதல் அழுகையைக் கேட்டபோது நீ கேட்ட அதே கேள்வியுடன்தான் எப்போதும் தொடங்குவாய்: “அவன் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறானா?” பல ஆண்டுகளாக, குழந்தைகள் துண்டுகளாக உலகுக்கு வருகிறார்கள் என்று நினைத்திருந்தேன் — பொருத்திச் சேர்க்க வேண்டிய பொம்மைகளைப் போல. நான் அதைச் சொன்னபோது மக்கள் சிரித்தார்கள். பிறகு நாம் எல்லோரும் வளர்ந்து, அது உண்மை என்று கண்டுபிடித்தோம்.

முதலில் வளரும் ஓர் உடல் வருகிறது. பிறகு பரிணமிக்கும் ஒரு சக்தி. பிறகு நம் பெற்றோர் யார் என்று நமக்கு நினைவூட்டும் ஒரு மூளை.

நீயும் நானும்… தொடக்கத்திலிருந்தே மோதலாக இருந்தோம். நாம் எப்போதும் பிரிந்தே இருப்போம் என்று புரிந்துகொள்ள எனக்கு ஐந்து ஆண்டுகள் ஆயின. நாம் ஒன்றுபோல என்று நீ நினைத்தாய். ஆனால் என்னில் பாதி நீ அல்ல — அது என் தந்தை.

நான் உன்னை நேசிக்கவில்லை, ஏனெனில் அன்பு எப்படிச் செயல்படுகிறது என்று நீ எனக்கு ஒருபோதும் கற்றுக்கொடுக்கவில்லை. நான் உன்னை வெறுக்கவும் இல்லை, ஏனெனில் என் DNA அந்தக் குறியீட்டைச் சுமக்கவில்லை. ஆனால் உன் கோபத்தை அறுபது ஆண்டுகள் சுமந்தேன்; சில மாதங்களுக்கு முன் உன் கல்லறையில் அதை உன்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்தேன்.

இன்று அன்னையர் தினம். ஆயிரம் விஷயங்களுக்கு “நன்றி” சொல்ல உலகம் பயன்படுத்தும் ஒரு நாள். ஆனால் நன்றியுணர்வு ஒரு சொல் மட்டுமே — மீதி எல்லாம் உண்மைகள்.

ஆகவே, நான் உன்னைத் தொலைவிலிருந்து கொண்டாடுகிறேன். மனக்கசப்பு இல்லை. மன்னிப்பு தேவையில்லை. ஏனெனில் இறுதியாக நான் ஒன்றைப் புரிந்துகொண்டேன்: நீ எனக்குக் கொடுக்காதது உன்னிடம் இருக்கவில்லை — அதை எங்கே கண்டுபிடிப்பது என்றும் உனக்குத் தெரியவில்லை. உன் பெற்றோர் ஒருபோதும் உன்னிடம் தீப்பந்தத்தைக் கையளிக்கவில்லை.

நீ என்னை எங்கிருந்து படித்துக்கொண்டிருந்தாலும், இதை உனக்கு விட்டுச் செல்கிறேன்: உன்னைப் புன்னகைக்க வைத்த ஒவ்வொரு தருணத்தின் நினைவு. ஏனெனில் நான் எதிர்பாராத ஒருவன் என்று நீ எப்போதும் நம்பினாய். ஆனால் நான் அப்படி இல்லை. நான் உன் சின்னப் பையன் மட்டுமே.