GILLETTE: ท่านประธานของผม

ท่านประธานไม่ได้นั่งอยู่ เขากำลังจมดิ่ง ไม่พูด ไม่มอง ไม่สั่งการ แทบไม่หายใจ หนึ่งในวันเหล่านั้นที่แม้แต่ชายผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดก็ดูเหมือนเด็กที่ถูกทิ้งไว้กลางความหนาว

ผมเห็นเขาจากระยะไกลและจัดการนัดหมายอย่างสุภาพบุรุษ — เพื่อนผู้หญิงสองคน พวกเธอมาถึงข้างกายเขาอย่างเงียบ ๆ ไม่แต่งหน้า ไม่ยั่วยวน เพียงแค่อยู่ตรงนั้น ราวกับมีใครวางพวกเธอไว้ที่นั่นเพื่อเติมเต็มความว่างเปล่าที่ไม่ยอมถูกเติมเต็ม

เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความพยายามของชายที่ยกก้อนหิน มองผม และถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า: พวกเธอเป็นใคร Nando? ผมยิ้มโดยไม่ตอบ เขาเซ้าซี้:

— “Nando… คุณคิดว่า… พวกเธอเป็นโสเภณีหรือเปล่า?”

เสียงของเขาแตกพร่า ไม่มีการประชด ไม่มีเจตนาร้าย มีเพียงความกลัว ความกลัวว่าตัวเองได้กลายเป็นชายที่ต้องจ่ายเงินให้ใครสักคนเพียงเพื่อจะหยุดรู้สึกเดียวดาย

ตลอดชีวิตเขาไม่เคยจ่ายเงินเพื่อผู้หญิงสักคน — แต่เขามักจะควักกระเป๋าจนเกลี้ยงเพื่อพวกเธอ กระเป๋าใบแรก: ธนบัตรม้วนหนาเพื่อแสดงอำนาจ ที่เหลือ: เศษเหรียญ ราวกับจะบอกว่า ผมใช้จ่ายเฉพาะสิ่งที่ผมเลือก

ผมขยับเข้าไปใกล้ ช้า ๆ อย่างที่คุณเข้าหาใครสักคนที่ยืนอยู่ริมขอบ

— “ไม่ใช่ครับ ท่านประธาน พวกเธอไม่ใช่โสเภณี”

เขากลืนน้ำลาย ราวกับกำลังรอคำตัดสิน

— “ถ้าอย่างนั้นพวกเธอเป็นอะไร?”

— “พวกเธอเป็นตัวแทนครับ ท่านประธาน”

ความเงียบ ตอนแรกเขาไม่เข้าใจ แล้วความหมายก็มาถึง

— “ตัวแทน… ของอะไร?”

— “ของทุกสิ่งที่ท่านไม่อาจรู้สึกได้ด้วยตัวเองอีกต่อไปครับ”

ผู้หญิงทั้งสองมองผม แต่พวกเธอไม่ได้หลบตา พวกเธอรับ — เสมอ — แต่ไม่เคยขอ
พวกเธอไม่ได้อยู่ที่นั่นเพื่อยั่วยวน พวกเธออยู่ที่นั่นเพื่อเติมหลุมดำ

ท่านประธานสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ น้ำตาหนึ่งหยด — เพียงหยดเดียว — ร่วงลงโดยไร้เสียง

— “Nando… ผมกำลังร่วง”

— “ผมรู้ครับ ท่านประธาน แต่ไม่ใช่วันนี้”

และเพียงหนึ่งวินาที ในขณะนั้น เขากลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง ไม่ใช่บทบาท ไม่ใช่สัญลักษณ์ แต่เป็นชายคนนั้น

ผู้ชายแห่ง “ท่านประธานของผม”