GILLETTE: เชื้อชาติและวัฒนธรรม

ครั้งหนึ่งผมเคยอาศัยอยู่หกเดือนในอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งใน Lisbon กับผู้คนหลากหลายสัญชาติ และวันนี้ ในวันที่มีไว้เพื่อรำลึกถึงหนึ่งในบทที่อาภัพที่สุดของมนุษยชาติ — ปรากฏการณ์การเหยียดเชื้อชาติ — ผมอยากเล่าเรื่องส่วนตัวเรื่องหนึ่งที่เปลี่ยนตัวผม

ผมมาถึงอพาร์ตเมนต์นั้นที่ชานเมืองสุดขอบของ Lisbon หนึ่งในย่านที่ยากจนและทรุดโทรมที่สุด ส่วนใหญ่พูดภาษาโปรตุเกส มีผู้คนจากบราซิล แองโกลา เซาตูเม โมกาดิชู มาดากัสการ์ และอีกไม่กี่คนจากโปรตุเกสเอง

ภาษานั้นไม่คุ้นหูผม แต่ในคำแสลงบางคำมันชวนให้นึกถึงภาษาถิ่นของเมืองผมเอง — และความทรงจำทางประวัติศาสตร์ว่าครั้งหนึ่งชาวโปรตุเกสเคยมาปกครองบ้านเกิดของผม ไม่ได้เป็นแค่เรื่องที่น่าจะเป็น แต่เป็นเรื่องแน่นอน

สำนวนหนึ่งที่ทำให้ผมยิ้มได้เสมอคือเวลาที่พวกเขาพูดเป็นภาษาโปรตุเกสว่า FOCU MEU — ซึ่งในภาษาถิ่น Calabria มีความหมายเดียวกัน

ผมใส่ใจกับทุกสิ่ง Alfonso Osvaldo Paolo Roberto Antonio Ramon รอผมทุกเย็นเพื่อกินข้าวด้วยกัน ผมอายุมากที่สุด และพวกเขาอยากฟังเรื่องเล่าของผม

เรื่องหนึ่งที่กลายเป็นตำนานคือเรื่องของ bruschetta bussetta และ busadero — สามคำ สามสิ่งที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง — และผมก็จะเล่นกับมัน ถักทอเรื่องเล่าของผม แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ สร้างความทับซ้อนและความเข้าใจผิดอย่างจงใจ จนทุกคนหัวเราะลั่นกันหมด

พวกเขาให้ผมเล่าเรื่องเป็นภาษาโปรตุเกส และตอนจบของแต่ละเรื่องผมจะปล่อยคำว่า “vaffanculo” เป็นภาษาอิตาลีออกมาเหมือนการระบายเพื่อปลดปล่อย และทุกคนก็จะยิ้ม

ไม่มีใครเคยสังเกตสีผิวของผม ผมเป็นคนผิวขาวคนเดียวท่ามกลางสีผิวอื่นมากมาย แต่ในยามเย็นเมื่อรวมตัวกัน เราคือสายรุ้งแห่งความสุขและรอยยิ้ม

พวกเขาถึงขั้นดูแลให้ผมมีอาหารกินในวันที่ผมไม่มีเงินซื้อเอง และพวกเขาทำอย่างมีศักดิ์ศรีและสง่างาม พร้อมกับบอกผมว่าผมเป็นศาสตราจารย์ด้านการสื่อสาร เป็นคนเจ้าชู้กับผู้หญิง และเป็นคนที่เปลี่ยนความคิดของตัวเองให้เป็นขุมทรัพย์ไว้แบ่งปัน ไม่ใช่ไว้หาประโยชน์

ฉะนั้น ถึงใครก็ตามที่อ่านผมอยู่: นี่คือหน้าตาของโลกที่เคลื่อนไหว — และในยามที่คุณคาดไม่ถึงที่สุด ความช่วยเหลือที่เหลือเชื่อที่สุดก็มาถึง ในแบบที่มีแต่ชาวโปรตุเกสเท่านั้นที่รู้วิธีให้