GILLETTE: ราคาของหนึ่งรุ่นคน

วันนี้ไม่ใช่วันเหมือนวันอื่น มันคือช่วงเวลาที่ผมไว้ทุกข์ให้การจากไปของพ่อ ผมใคร่ครวญ ผมนึกถึงปู่ และในใจผมถามทั้งสองคนเพียงคำถามเดียว: ทำไมพ่อกับปู่ทิ้งผมไว้ลำพังเพื่อปกป้องมรดกของตระกูล Frega และเปลี่ยนชื่อของมันให้เป็นหนึ่งรุ่นคน?

ลูกสะใภ้ของผม Sharon ยื่นไหล่ให้ผมซบร้องไห้ เธอปลอบผม โดยรู้ดีว่าสิ่งที่รอผมอยู่ข้างหน้าไม่ใช่งานง่ายหรืองานซับซ้อน ไม่ใช่ความอัจฉริยะแวบเดียวหรือการสร้างสรรค์ แต่ความจริงแล้วเป็นภารกิจที่เป็นไปไม่ได้ และถึงตอนนี้ ผมเองก็ตระหนักถึงเรื่องนั้นแล้ว

ผมรู้สึกราวกับได้รับมอบหมายให้สานต่อมัน เริ่มจากความยากลำบากในชีวิตของปู่ คนงานเหมืองสี่สิบปี และชีวิตของพ่อ พนักงานขายสี่สิบปี ส่วนผม ผมอุทิศชีวิตการทำงานสิบแปดปีให้แม่ผู้ที่ผมชื่นชมและเคารพเสมอ และจากเธอผมได้รับทุกบทเรียนที่ชีวิตหนึ่งจะมอบให้ได้: บทเรียนที่จำเป็นต่อการเป็นตัวผมในวันนี้ แม้ผมจะไม่รู้เลยว่าพรุ่งนี้ผมจะกลายเป็นใคร

เธอคือแม่ GILLETTE

แล้วผมก็รู้สึกถึงมือที่คุ้นเคยนั้นบนไหล่อีกครั้ง มือที่นำทางผมและผลักผมไปสู่สิ่งที่นึกไม่ถึง: เสียงบันทึกหนึ่งชิ้นบนเว็บไซต์ แล้วสองชิ้นเพื่อทดสอบครั้งแรก แล้วห้าชิ้นเพื่อดูว่าระบบจะรับไหวไหม แล้วสิบชิ้น ในหลายภาษา เพื่อพูดกับผู้คน

แล้วทั้งหมดนี้เพื่ออะไร?

อเมริกาคือบ้านของผม แม้ในตอนนี้ผมยังไม่ได้เลือกจุดหมายที่แน่ชัด ฝรั่งเศสเคยเป็นบ้านของครอบครัวคุณปู่ Camp
อินเดียคือบ้านเกิดของผู้นำระดับโลกของแบรนด์ ผู้บุกเบิกที่เดินตามรอยชาวอเมริกันมากมายก่อนหน้าเขา
ส่วนบราซิล ได้มอบผู้หญิงที่ดีที่สุดที่จะมอบให้ได้ ช่วยเปลี่ยนแบรนด์ที่เกิดมาเพื่อผู้ชายและอุทิศให้ผู้ชาย ให้กลายเป็นการยอมรับผู้หญิงอย่างแท้จริงหลังประวัติศาสตร์หนึ่งร้อยสามสิบปี ท้ายที่สุดแล้ว ผู้หญิงแทบจะเป็นผู้ตัดสินใจซื้อเสมอ และหากไม่มีพวกเธอ สิ่งเหล่านี้ก็คงเป็นไปไม่ได้ในวันนี้
และสุดท้าย อิตาลี กับแมนโดลินและกีตาร์ เครื่องดนตรีที่เป็นที่รักที่สุดสำหรับเพลงเซเรเนดใต้ระเบียง ที่บรรเลงตามคำขอของคู่รัก และผู้กำกับเพลงเซเรเนดเหล่านั้นก็เป็นชายสองคนเดิมเสมอ: พ่อของผมและปู่ของผม

ตระกูล Frega ที่ไม่มีวันลืม

ผมมองรูปถ่ายของพวกเขาและร้องไห้ต่อไป โชคดีที่ผมอยู่คนเดียว เพราะแขกไปทะเลกันหมด

แล้วเซอร์ไพรส์ของวันก็มาถึง: การวางวิดีโอแปดนาทีของตัวผมเอง ไม่มีเสียง ไว้ในหน้า Contact

แต่มันหมายความว่าอะไร?
ผมยังเข้าใจไม่ได้ และบางทีผมอาจจะยังไม่เข้าใจในทันที แต่ผมแน่ใจว่าผมจะเข้าใจในภายหลัง อย่างที่มักจะเป็น

ระหว่างนี้ ผมเลิกฟังเพลงจาก YouTube ที่อยู่เป็นเพื่อนผมที่โต๊ะทำงานมาหลายปี และตั้งแต่วันนี้ผมฟังเพลงจากเว็บไซต์ของผมเองแทน มันคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับผมรู้จักมันมาตลอด เกือบจะเหมือนผมอยากโน้มน้าวตัวเองว่ามันคือเพลงสรรเสริญที่อุทิศแด่ผู้ที่ไม่อยู่ที่นี่แล้ว