GILLETTE: ปีแห่งเลขสาม — องก์ที่ 2

ในชีวิตหนึ่งมีหลายสิ่งเกิดขึ้นพร้อมกันมากมาย จนการลืมกลายเป็นเรื่องธรรมชาติ — อารมณ์ไม่ได้ถูกจดจำ มันถูกใช้ชีวิตอยู่ในขณะนั้น ข้อเท็จจริงต่างหากที่อยู่ในความทรงจำ

เช้าวันที่ 29 พฤษภาคมนั้น ผมไปปรากฏตัวที่ชั้นสองของหอการค้าใน Reggio Calabria ตอนนั้นผมอายุ 28 ผู้หญิงคนหนึ่งออกมาพบผม แนะนำตัวว่าเป็นเลขานุการของประธาน และบอกว่าทางเข้าอยู่ชั้นล่าง — ผมคงหลงทางมา

อันที่จริง ผมได้รับเชิญมาที่นี่ในฐานะกรรมการของคณะกรรมการตัวแทนการค้าครับ นี่คือโทรเลข

ขอดูหน่อยค่ะ: คุณ Frega Ferdinando เชิญวันที่ 29 พฤษภาคม 9.30 น. — แต่ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ บางทีเขาอาจหมายถึง Frega อีกคน พ่อของคุณหรือเปล่าคะ คุณยังเด็กเกินไป ต้องเป็นความผิดพลาดแน่ ขอบัตรประชาชนด้วยค่ะ

เธอตรวจสอบ และสิบนาทีต่อมาก็กลับมาพร้อมกับตัวประธานเอง ซึ่งทักทายผมอย่างอบอุ่น — กรรมการที่อายุน้อยที่สุดในคณะกรรมการตัวแทนแห่งอิตาลี

เลขานุการมองผมแบบที่คนมองกระทิงไบซันบาดเจ็บที่ยังไม่ตาย ไม่แน่ใจว่าจะลงมือตรงไหนก่อน พอได้สติกลับมา: คุณ Frega ขอโทษนะคะ — จริง ๆ แล้วคุณทำอาชีพอะไรคะ?

ขอบคุณที่เรียกผมว่า “คุณ” นะครับ แต่ผมเรียนจบแค่มัธยมต้น ไม่มีประกาศนียบัตร ผมขายใบมีดโกน — ขายปลีก ยังไม่ได้ขายส่งด้วยซ้ำ เขาบอกว่าผมยังไม่พร้อม

แล้วทำไมคุณถึงได้รับการแต่งตั้งที่นี่ และใครเป็นคนแต่งตั้งคะ?

ผมก็ถามตัวเองแบบเดียวกันครับ เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่ผมเคยทำงานด้วยเมื่อ 2000 ปีก่อนชอบเล่นตลกแบบนี้กับผม ผมไม่เคยถามว่าทำไม

เดี๋ยวนะคะ — คุณยังอยู่ในคณะกรรมการระดับชาติของ Confcommercio Italia ด้วย นั่นก็มาจากพวกเขาเหมือนกัน และคุณขายแค่ใบมีด Gillette เท่านั้นหรือคะ?

ใช่ครับ ขายปลีกอย่างเดียว แต่ลองนึกดูสิครับ ถ้าวันหนึ่งผมผลิตและขายส่งมัน ในอาณาเขตที่กว้างกว่านี้ จะเกิดอะไรขึ้น?

เราควรถามเพื่อนร่วมงานของคุณจากเมื่อ 2000 ปีก่อนไหมคะ?

ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ

การประชุมเริ่มขึ้น เรามีกันสิบสองคน มีการแต่งตั้งประธาน เลขานุการ กรรมการ เหรัญญิก — และเหลืออีกหนึ่งตำแหน่ง โดยที่ทุกคนหันมามองผม: เจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์

ผมปฏิเสธ ผมไม่เคยเก่งเรื่องนั้นเลย