ΤΟ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ GILLETTE

(όπως το βλέπουν όσοι δέχτηκαν φροντίδα)

«Μια κλινική θεραπεύει τους ασθενείς. Μια κοινότητα φροντίδας στηρίζει τους ανθρώπους».

I. Το εσωτερικό προσωπικό

Πριν από την τεχνολογία, υπάρχουν οι άνθρωποι.

Οι εμπειρίες μπορούν να διηγηθούν, αλλά δεν μπορούν να παραδοθούν.

Μπορούμε να ακούσουμε μια ιστορία εκατό φορές, να τη μελετήσουμε, να την αναλύσουμε, ακόμα και να μάθουμε κάθε της λεπτομέρεια. Όμως η εμπειρία μένει πάντα κάτι προσωπικό. Κανείς δεν μπορεί να τη δώσει σε κάποιον άλλον όπως δίνεται ένα εγχειρίδιο.

Η γνώση είναι κάτι διαφορετικό.

Η γνώση μπορεί να μοιραστεί, να μεταφερθεί, να διδαχθεί.

Κι όμως, δεν συμβαίνει πάντα.

Υπάρχουν άνθρωποι που φυλάνε τη γνώση τους σαν ιδιωτική περιουσία, από φόβο ότι αν τη μεταδώσουν θα χάσουν επαγγελματική αξία ή οικονομικό πλεονέκτημα. Άλλοι, αντίθετα, καταλαβαίνουν ότι η αληθινή αξία της ικανότητας δεν μειώνεται όταν μοιράζεται, αλλά μεγαλώνει.

Οι τεχνολογίες εξελίσσονται με αναβαθμίσεις και επενδύσεις.

Πολλοί βλέπουν μόνο το κόστος.

Όσοι επενδύουν αληθινά βλέπουν κάτι άλλο.

Δεν επενδύουν για να αγοράσουν ένα μηχάνημα, ένα λογισμικό ή ένα εργαλείο.

Επενδύουν για να βελτιώσουν αυτό που μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι μέσα από αυτά.

Η οικονομική απόδοση είναι συχνά μια συνέπεια.

Η εμπιστοσύνη, η αξιοπιστία και ο επαγγελματισμός που γίνεται αντιληπτός είναι οι αληθινοί προορισμοί του ταξιδιού.

Γι’ αυτό μια δομή δεν ταυτίζεται ποτέ με τον αριθμό των μηχανημάτων της.

Μια δομή ταυτίζεται με τους ανθρώπους που δουλεύουν σε αυτήν.

Με την κατάρτισή τους.

Με την ικανότητά τους να ακούν.

Με τη διάθεσή τους να μοιράζονται όσα ξέρουν.

Γινόμαστε αυτό που είμαστε χάρη στους ανθρώπους που συναντάμε.

Κάθε αποτέλεσμα φέρει την αόρατη υπογραφή κάποιου που μας δίδαξε κάτι, διόρθωσε ένα λάθος, μας έδειξε έναν δρόμο ή απλώς μας χάρισε τον χρόνο του.

Οι μεγαλύτεροι άνθρωποι ξέρουν καλά αυτή την αλήθεια.

Ανάμεσα στις πιο πολύτιμες αρετές τους είναι η υπομονή.

Δεν κερδίζεται με ένα πτυχίο.

Δεν μαθαίνεται σε ένα σεμινάριο.

Γεννιέται από την εμπειρία, από τα λάθη, από την αναμονή και από τις δοκιμασίες που περάσαμε με τον καιρό.

Είναι μια σιωπηλή ικανότητα.

Από εκείνες που σπάνια εμφανίζονται σε ένα βιογραφικό, αλλά που συχνά κάνουν τη διαφορά ανάμεσα σε έναν επαγγελματία και σε έναν άνθρωπο ικανό να φροντίζει τους άλλους.

Γιατί πριν από τις τεχνολογίες, τις διαδικασίες και τις εξειδικευμένες δεξιότητες, υπάρχουν πάντα οι άνθρωποι.

Κι αυτοί είναι που δίνουν νόημα σε όλα τα υπόλοιπα.

Τα πρόσωπα που κινούνται μέσα σε μια δομή υγείας είναι συχνά τα ίδια.

Φυσικοθεραπευτές.

Εργοθεραπευτές.

Νοσηλευτές.

Βοηθοί φροντίδας.

Διοικητικό προσωπικό.

Όχι ως καθήκοντα.

Όχι ως ρόλοι.

Ως σταθερή ανθρώπινη παρουσία.

Είναι αυτοί που υποδέχονται, ακούν, στηρίζουν, οργανώνουν, ενθαρρύνουν και συνοδεύουν, κάθε μέρα, τη διαδρομή όσων προσπαθούν να επιστρέψουν στη ζωή τους.

Μένει τύχη να τους γνωρίζεις, να μιλάς μαζί τους, να ακούς τις ιστορίες τους και να λες τις δικές σου.

Γιατί η αποκατάσταση δεν είναι ποτέ μια ατομική διαδρομή.

Είναι το αποτέλεσμα πολλών ικανοτήτων που δουλεύουν μαζί για έναν μόνο στόχο.

Η ικανότητα θεραπεύει το σώμα.

Η παρουσία βοηθά να αντέξει η διαδρομή.

II. Επίλογος

Οι άνθρωποι πάνω απ’ όλα: τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν.

III. Σελίδα του συγγραφέα

Αυτό το έργο δεν παραγγέλθηκε.

Δεν πουλήθηκε.

Δεν φτιάχτηκε για εμπορικούς σκοπούς.

Γράφτηκε για να καταθέσει μαρτυρία για την αξία της αποκατάστασης, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της σχέσης ανάμεσα στους ανθρώπους.

Η μόνη αμοιβή που ζητείται είναι ένα συμβολικό δολάριο — όχι ως πληρωμή για το έργο, αλλά ως μαρτυρία μιας κοινής δέσμευσης σε μια κουλτούρα φροντίδας, ελπίδας και ευθύνης.