MULIERES QUARUM BIC EST

Ad aditum tabernae cafaeariae perveneram ubi conventus fieri debebat.

Tremebam, sed non metu. Erat tremor qui simplicem quaestionem ponit: Rectene facio, an tandem me ultra finem impuli?

Erat et alia quaestio: Quid ex hac re lucror? Quae proposita mihi ipsi tam alte celavi ut ne ipse quidem ea iam agnoscam?

Manum ad rosam expositam admovi, tria petala avulsi iisque vultum odoravi. Lotio post rasuram in sumptibus itineris non erat, sed nolui advenire solum viri odorem ferens.

In patria eram Georgii, filii L’Oréal, et illa societas multa me docuerat.

Musicam ex situ meo interretiali quasi sonum subiectum incepi. Casu carmen quod sonare coepit idem erat quod pater et avus meus una canere solebant: mandolino et cithara. Mecum erant. Tres una intravimus.

Chanel me procul vidit et ad me accessit calido amplexu, quasi veteres amici post multos annos rursus convenientes. Procera. Flava. Oculis caeruleis. Capillis composite collectis. Praesentia quae spiritum adimebat, veste caerulea obscura involuta. Parumper paene eam rogare volui ubi ecclesiam invenire possem ut eam statim in matrimonium ducerem.

Me ad mensam duxit. Sex mulieres exspectabant. Conventus mox incepturus erat, et iam sciebam numquam certamen futurum esse. Vitio congenito laborabam: sciebam vincens perdere.

Me singulis mulieribus praesentavi, nec quaesivi quae ad mensam gravissima esset. Id sponte circiter decem secundis post cognovi.

Prima mulier nomen et cognomen suum aperuit, et perfecto more Viri Gillette manum eius osculatus sum. Deinde idem feci cum omnibus ceteris ad mensam mulieribus, singulis risum et illud «Enchanté.» offerens. Factum in Calabria.

Tum demum nomen meum dixi, nullo modo dubitans quin omnes iam scirent quis essem.

Rogaverunt quid bibere vellem, num ientaculum cuperem, fortasse crustulum parvum. Explicavi ministros deversorii mei soliti numquam me mane abire sinere nisi prius ientaculum grave vidissent. Omnes in risum effusae sunt.

Deinde rogaverunt num primum Lutetiam viserem. Eis narravi me ante annos ad ripas Sequanae laboravisse, in hortis iuxta flumen, flores colligentem eosque cotidie mane recentes ad ecclesiam cathedralem Dominae Nostrae ferentem. Id feceram dum exspectabam ut Madonna mihi gratiam faceret et hunc ipsum conventum cum illis sex componeret. Numquam dubitaveram. Denique promissum mulieris erat.

Riserunt. Aura mollior facta est. Empathia in colloquium intravit.

Tum una ex eis rogavit: «Domine Frega, quid tibi in Francia maxime placet?»

«Qualis est ista quaestio?» respondi. «Responsum manifestum est.»

BIC.

Colloquium statim iucundam viam cepit.

Paulo post constituimus inter prandium pergere et circiter centum metra per Campos Elysios ambulavimus. Per totum tamen iter eosdem tres aut quinque viros procul nos observantes animadvertebam. Ab ipso primo momento eos notaveram. Et illi me notaverant. Custodes erant. Numquam nimis prope. Numquam nimis procul.

Cauponam Gallicam intravimus. Genus illud cauponae Gallicae ubi fere nihil edis et parvas opes solvis.

Chanel ad me vocavi. Statim ad me venit.

«Quid accidit?»

«Abimus.»

«Abimus?»

«Ita. Omnes vos alio duco ut edatis.»

Per integrum minutum immotae steterunt. Hospitem choream ducentem videre non solebant. Propositum tamen meum tam persuasibile fuit ut omnes sequerentur. Sicut gallinae post gallum ambulantes. Ceterum in terra galli eramus.

Ad primam pizzeriam et tabernam panum farctorum quam invenire potuimus pervenimus. Priusquam intravimus, ad dominum accessi.

«Septem panes farctos velim, quinque euronummis singulos, potionibus inclusis.»

«Et ego solvo.»

Pactio facta est. Et bona quoque opinio.

Intravimus. Omnino attonitae videbantur, quasi alis equorum volantium vectae, nec intellegere poterant quid prorsus accideret.

Intra GILLETTENARRATIVE erant. Et nulla earum id adhuc sciebat.