HET PARIJSE KLOOSTER VÓÓR BIC

Het duurde maar zo lang als de vrachtwagen nodig had om zijn bestemming te bereiken, en toen vroeg Eugenio me uit te stappen.

Hij bevestigde dat hij me drie dagen later op precies dezelfde plek weer zou opwachten voor de terugreis naar huis.

Ik pakte mijn telefoon en zocht de plek op waar ik de nacht zou doorbrengen. De afstand was 3,6 kilometer.

Dus begon ik te lopen, nadenkend over de feiten, de gebeurtenissen en de vreemde reeks omstandigheden die me daar had gebracht, en af en toe kon ik een glimlach niet verbergen, terwijl ik wachtte tot ik mijn gedeelde onderkomen bereikte.

Toen ik eindelijk aankwam, zag het gebouw er ongewoon uit. Het was een mengeling van kerk, molen en landbouwloods.

Maar ik was in Frankrijk. Dingen die Italianen bizar vinden, gelden daar vaak als volkomen normaal. Dat dacht ik tenminste.

Ik drukte op de intercom. In plaats van een zoemer hoorde ik het klinken van een bel, hetzelfde soort bel dat in kerken klinkt wanneer de communie wordt gevierd.

Er verscheen een kleine man. Kaal. Met een donkere baard. In een monnikspij.

Ik legde uit dat ik had gereserveerd en al online had betaald. Hij nam mijn identiteitsbewijs aan, controleerde de gegevens, gaf me de sleutel van kluisje nummer drie, overhandigde me een briefje met het wifiwachtwoord en bracht me daarna naar de gedeelde kamer.

Onder het lopen vroeg hij wat me naar Parijs had gebracht. Ik antwoordde: “Vrouwen.”

Op het moment dat ik het zei, had ik meteen het gevoel dat iets aan mijn begrip ontsnapte. Maar wat?

Hij liep voor me uit verder. Even later opende hij een grote deur en nodigde me uit binnen te komen.

Ik kwam in iets wat eruitzag als een loods met zestig stapelbedden en maar twee badkamers. Vrouwen rechts. Mannen links.

Zelfs tijdens mijn Italiaanse dienstplicht in 1984 had ik nooit iets meegemaakt wat er ook maar in de verte op leek. De grootste kazernezaal die ik ooit had gezien, bood plaats aan twintig mensen.

Hier leek mijn collega van tweeduizend jaar geleden echter vastbesloten me nog een boodschap te sturen: “Frega, je hebt nog niets gezien.”

Ik bevond me midden op een marktplaats van mensen uit alle landen en alle tradities. Het was geen gedeelde kamer. Het was geen hostel. Het was iets heel anders.

In Italië zou zo’n plek publieke verontwaardiging hebben veroorzaakt, justitieel onderzoek hebben uitgelokt en het nieuws hebben beheerst. Hier? Volkomen normaal. Welkom in Frankrijk.

Toch was de instelling katholiek van aard, en ik wilde begrijpen hoe zoiets kon bestaan.

Uiteindelijk ontdekte ik dat ze toebehoorde aan een religieuze congregatie onder leiding van een katholieke orde, waarvan de kardinaal ooit door het Vaticaan was geëxcommuniceerd omdat hij had geweigerd zich aan het gevestigde format aan te passen.

Dus had hij een eigen systeem opgezet.

Nadat ik mijn telefoon met de wifi had verbonden, kwam er een bericht van Chanel binnen. Ze vroeg of ik goed was aangekomen en in welk hotel ik verbleef, en liet weten dat ze me, als ik haar het adres gaf, de volgende ochtend persoonlijk zou komen ophalen voor onze afspraak.

Ik antwoordde dat ik nog maar kort geleden was aangekomen. De reis was uitstekend verlopen. En wat het hotel betrof: dat was zo vriendelijk geweest een auto met chauffeur te regelen, dus de volgende ochtend had ik al vervoer. Toch bedankte ik haar voor het aanbod.

Die avond gebeurde er in de gemeenschappelijke zaal iets onverwachts. Een groep mensen van Indiase afkomst en een andere groep uit Brazilië luisterden tegelijkertijd naar dezelfde muziek.

Hoe langer ik luisterde, hoe bekender het klonk. Toen begreep ik waarom. Ze zaten op gillettenarrative.com.

Dat was wat mijn collega van tweeduizend jaar geleden me had willen laten zien. En het maakte me gelukkig.

De volgende ochtend nam ik, nadat ik mijn drie kilometer had gelopen, de metro richting de Champs-Élysées en kwam ruim voor de afgesproken tijd aan.

Ik bleef voor de ingang staan. Even vroeg ik me af of ik het juiste deed.

Het antwoord was ja. Want ik vroeg niemand om geld. En ik was vrij om naar de wereld te luisteren.