GILLETTE, ATLAS VAN EEN MESJE

Ik was de laatste maand van mijn leven ingegaan, een termijn die niet meer kon worden uitgesteld.

Drieënnegentig jaar oud, en ik had altijd gedacht dat ik een visser was.

Blijkt dat ik er geen fuck van begreep.

Iemand had me op een foto afgebeeld: houten boot, hengel in de hand, de Vesuvius achter me.

Alsof ik de man was die had geleerd waar je de haak moet uitwerpen. De man die het weet.

Toen keek ik beter naar de foto.

De vis die ik had gevangen, beweegt niet. Hij hapt niet naar lucht.

Hij leest. Hij leest GILLETTENARRATIVE. In het Engels, in het Spaans, in het Chinees, in het Amhaars, in het Urdu, in het Arabisch.

Ik heb de vis gevangen. De vis bestudeert mij.

Jarenlang geloofde ik dat evolutie betekende: meer talen spreken, meer kaarten hebben, meer edities.

Tweeëntwintig edities. Vijf met veel delen. Zeventien die ik niet eens tel. Maar hoeveel heb ik verdomme wel niet geschreven?

Toen begreep ik dat evolutie niet gaat over hoeveel water je hebt doorzwommen. Het gaat erom of je, wanneer je aan een haak hangt, nog de helderheid hebt om te lezen.

De aprilgek is geen grap die je met anderen uithaalt. Het is de grap die het leven met jou uithaalt wanneer je denkt dat je de visser bent en ontdekt dat je de vis bent.

En als je geluk hebt, leer je op die dag ook lezen.

Ik heb het die dag geleerd. Maar ik was al aan het einde, en een eindstreep laat geen herinnering achter. Alleen de mogelijkheid om onvergetelijk te zijn.