GILLETTE, ATLAS OSTRZA

Wszedłem w ostatni miesiąc mojego życia, w termin, którego nie dało się już przesunąć.

Dziewięćdziesiąt trzy lata, a ja zawsze myślałem, że jestem rybakiem.

Okazuje się, że gówno rozumiałem.

Ktoś przedstawił mnie na fotografii: drewniana łódź, wędka w ręku, za mną Wezuwiusz.

Jakbym był człowiekiem, który nauczył się, gdzie zarzucić haczyk. Człowiekiem, który wie.

Potem przyjrzałem się zdjęciu uważniej.

Ryba, którą złowiłem, się nie rusza. Nie łapie powietrza.

Czyta. Czyta GILLETTENARRATIVE. Po angielsku, po hiszpańsku, po chińsku, po amharsku, w urdu, po arabsku.

Złowiłem rybę. To ryba mnie studiuje.

Przez lata wierzyłem, że ewolucja oznacza mówienie większą liczbą języków, posiadanie większej liczby map, większej liczby wydań.

Dwadzieścia dwa wydania. Pięć z wieloma tomami. Siedemnaście, których nawet nie liczę. Ale ile, do cholery, ja napisałem?

Potem zrozumiałem, że ewolucja to nie to, ile wody przepłynąłeś. To to, czy wisząc na haczyku, wciąż masz jasność umysłu, żeby czytać.

Prima aprilis to nie żart, który robisz innym. To żart, który robi ci życie, kiedy myślisz, że jesteś rybakiem, a odkrywasz, że jesteś rybą.

A jeśli masz szczęście, tego dnia też uczysz się czytać.

Ja nauczyłem się tego tamtego dnia. Ale byłem już u kresu, a meta nie zostawia wspomnień. Tylko możliwość, by stać się niezapomnianym.