AKCJE BIC

Zapłaciłem rachunek za obiad. Trzydzieści pięć euro. Bez wahania.

I z jednym natychmiastowym skutkiem: żadna z obecnych kobiet się tego nie spodziewała, a był to dopiero początek końca pewnego spotkania.

Kiedy szliśmy wzdłuż Sekwany, wciąż zadawały tu i ówdzie pytania sondujące. Wiedziałem dokładnie, dokąd chcą dojść. I prowadziłem je tam jedną po drugiej, za rękę, tak że żadna się nie zorientowała.

Zapytałem je, czy znają historię Napoleona Bonapartego, który stał z koniem na najwyższym wzgórzu, patrząc, jak zwycięża, i obserwując, jak jego przeciwnicy zostają zmiażdżeni. Żadna nie umiała odpowiedzieć. A przecież byłem tylko włoskim intruzem, który opowiada o historii Francji. Ahahahah.

Potem nadeszła ta chwila. Siedzieliśmy przed kawiarnią, wszyscy jedliśmy lody, kiedy najbardziej doświadczona z kobiet w końcu zabrała głos i zadała pierwsze prawdziwe pytanie.

Zabawa w bączka się skończyła. Wszyscy stanęli z powrotem na ziemi. Nadszedł czas, by słuchać bez masek i zrozumieć, jak ta gra się zakończy.

W imieniu wszystkich ponowiła podziękowania za to, że przyjąłem zaproszenie, ale wyjaśniła, że w końcu będą musiały zdać mężom relację z wyniku naszego spotkania. Ostatecznie pożyczyłem bijące serce BIC COMPANY WORLDWIDE i zrobiłem to za jedyne trzydzieści pięć euro.

Chanel stała z boku i mi się przyglądała. Wyglądała na szczerze zdumioną i zdawała się zastanawiać, kim naprawdę jestem. Później miała wyznać, że nigdy nie spotkała nikogo takiego jak ja.

„Uważam – powiedziała ta pani – że biorąc pod uwagę pańskie umiejętności, wszyscy nasi mężczyźni razem wzięci nie mają nawet jednej czwartej pańskich możliwości. I naprawdę wierzę, że jest pan w stanie zrobić dokładnie to, co pan napisał – ogłosić wezwanie do sprzedaży akcji BIC. Ale moje pytanie brzmi tak: za ile chce pan sprzedać GILLETTENARRATIVE.COM? I obiecuję panu, że w ciągu dwudziestu czterech godzin podpiszemy umowę, a ja każę przelać pieniądze – albo akcje – tam, gdzie pan zechce”.

Spojrzałem na nią i odpowiedziałem: „Dlaczego chce pani mojej strony?”

Odpowiedź padła natychmiast. „Chcemy umieścić banery NOKII na stronie APPLE. Czy to wystarczająco jasne? Panie Frega, nie ma pan pojęcia, jak daleko jesteśmy gotowe się posunąć, żeby zdobyć pańską stronę. Stała się dla nas fundamentalna. Jest niezbędna, jeśli mamy dalej żyć, niczego nie tracąc. To prawda, że mamy trzy miliardy dolarów rocznych przychodów, ale nasza rentowność operacyjna zawsze była dwucyfrowa. Nie ponosimy kosztów dystrybucji marki, jakie mają firmy zmuszone przewozić ogromne ilości produktów po całym świecie. Nasza dynamika strat i zysków porusza się na terytorium trzycyfrowym”.

Potem przerwała i powiedziała: „Nie tracąc czasu na niekończące się rozmowy, pozwoli pan, że złożę panu ofertę”.

I złożyła. Złożyła taką ofertę, jakiej żaden logiczny i rozsądny człowiek nigdy by nie odrzucił.

Ale moja odpowiedź brzmiała tak. „Może pani czytać moje książki za darmo, nie płacąc ani jednego dolara. Ale nie może pani odebrać pięćdziesięciu ośmiu lat rodzinnej godności w GILLETTE tylko za pieniądze. Wszystko, co pani widzi. Wszystko, co zbudowałem. Wszystko. Jest warte tylko jednego dolara amerykańskiego. I ten dolar dam wyłącznie mojej matce, tak jak należy. Syn nigdy nie wypiera się matki. Pozostaje jej synem na zawsze. I nigdy nie pozwoliłby nikomu dopuszczać się wobec niej lekkomyślnych ani niehonorowych czynów. Jest tylko jej synem”.

Zapytały, czy mogą odprowadzić mnie do hotelu. Podziękowałem i odmówiłem. Pożegnałem się i odszedłem.

Ale dzień się jeszcze nie skończył. Musiałem jeszcze zgubić ich ochronę. Nie potrafili już zrozumieć, dokąd idę. Po trzech godzinach w paryskim metrze zgubili mnie. Zmęczyli się. Dali za wygraną.

A ja wróciłem do wspólnej sali, między Hindusów i Brazylijczyków, syn większego Boga, któremu pewnego dnia będę musiał udzielić audiencji, tak jak ojciec w końcu udziela audiencji najgorszemu synowi, jakiego ma.