Banzai ya Gillette kwa Ajili Yake

Rosa alikuwa mfanyakazi mwenzangu wa Napoli, Meneja kama mimi. Alitembea kwa aina ile ya kujiamini isiyohitaji tafsiri — programu yake yote ilikuwa imeandikwa usoni mwake, na kila aliyejua kusoma, aliisoma.

Lilikuwa jambo karibu lisiloepukika kwamba Vincenzo — mita moja na sentimita hamsini na nane za tamaa ya makuu na udhaifu — alimwacha mkewe na watoto kwa ajili yake. Wanaume wengine hawachagui. Husalimu amri.

Kila nilipokutana naye kwenye korido, nilihisi kama naingia katika vilabu vile vya Kijapani ambamo kila kitu ni ibada, kila kitu ni msimbo, kila kitu ni umbali. Ishara ya kwanza ni tabasamu. Kisha sentensi katika lugha usiyoielewa, lakini unajua kwamba ujumbe halisi uko mahali fulani chini yake.

Kwa Kiingereza chake kibovu, Rosa aliniuliza daima jambo lilelile: kwa nini huna marafiki? Kwa nini huwezi kudumisha mahusiano? Nini kinakuzuia? Nini kinakurudisha nyuma?

Sikuwahi kujibu. Si kwa sababu sikutaka, bali kwa sababu bado sikuwa na jibu sahihi — au labda sikutaka kumpa mtihani aliokuwa akiutarajia.

Jioni moja nilimkuta kwenye lango la hoteli, akimsubiri mtu wa kumpa lifti. Akaniuliza ninakwenda wapi. Jibu lilikuja kwa urahisi:

“Popote duniani, ilimradi niwe mikononi mwako.”

Akaangua kicheko. Tukaishia kuzungumza kuhusu wateja, takwimu, mikakati. Hapo ndipo alipokiri kwamba Meneja wa Kanda alitumia bajeti yote ya mwezi kwake yeye, na kwamba matokeo yetu yalikuwa zao la uwezo wetu wenyewe tu.

Mwanaharamu mkubwa, nikawaza. Kisha nikatabasamu.

Kwa sababu usiku ule nilikuwa nimekwisha kuelewa jambo moja: nilikuwa nimeichukua bajeti ya Meneja wa Kanda — naye alikuwa bado hajui.

Banzai.