’N VATIKAANSE UITGAWE WAT NIE BESTAAN NIE

G I L L E T T E V A T I C A N O

'n Vatikaanse Uitgawe Wat Nie Bestaan Nie Die Vatikaan het onlangs inligting gepubliseer oor die vergoeding van Kardinale en die Heilige Vader. Die syfers self is nie besonder verrassend nie. Baie Kardinale, veral dié wat binne die Vatikaan dien, ontvang na berig word tussen €3 000 en €5 000 per maand. Wat wel verrassend is, is iets heeltemal anders. Die Pous se amptelike salaris is nul. Die Vatikaan dek sy persoonlike behoeftes en uitgawes regstreeks. Met die eerste oogopslag mag dit edel lyk, selfs bewonderenswaardig. Dit lyk in ooreenstemming met die geestelike aard van die amp en met die tradisie van 'n Kerk wat lank reeds diens van persoonlike verryking onderskei. Tog, hoe meer 'n mens daaroor nadink, hoe meer kom 'n eenvoudige menslike vraag na vore. As die Pous 'n koerant, 'n roomys, 'n bottel water wou koop, of eenvoudig vir 'n koffie wou betaal, sou hy dit heeltemal op sy eie kon doen? Die kwessie is nie die bedrag geld nie. Die kwessie is outonomie. 'n Lewe waarin elke persoonlike uitgawe deur 'n instelling opgeneem word, is ook 'n lewe waarin privaatheid kan verdwyn, waarin eensaamheid skaars word, en waarin selfs die kleinste persoonlike gebaar dreig om 'n administratiewe aangeleentheid te word. En tog, voordat hy Sy Heiligheid is, is hy 'n man. 'n Man wat in 'n gesin gebore is. 'n Man met vriende, herinneringe, familielede en persoonlike geneentheid. 'n Man wat, ten spyte daarvan dat hy een van die veeleisendste verantwoordelikhede op Aarde dra, die waardigheid behoort te behou om ten minste 'n klein deel van sy eie middele te bestuur. Hierdie reëling voel minder soos 'n geestelike beginsel en meer soos die erfenis van 'n ander tydperk. Nie 'n teologiese oorblyfsel nie. 'n Bestuurskundige een. Daardie gedagte het my daartoe gelei om my 'n eenvoudige alternatief voor te stel. Nie 'n ekonomiese hervorming nie. 'n Korporatiewe ritueel wat by die menslike werklikheid aangepas is. As Kardinale tussen €3 000 en €5 000 per maand ontvang, waarom nie vergoeding struktureer deur: — 'n vaste basistoelae. — 'n komponent gekoppel aan meetbare doelwitte. — 'n komponent gekoppel aan kwalitatiewe bydraes. — en 'n simboliese erkenning vir die Heilige Vader, gelykstaande aan 'n klein persentasie van die instelling se inkomste. Nie om die Pous ryk te maak nie. Nie om geloof te kommersialiseer nie. Nie om die Kerk in 'n korporasie te omskep nie. Maar eenvoudig om verantwoordelikheid aan erkenning te koppel. In elke organisasie ontleen leierskap uiteindelik sy krag aan die mense wat dit dien en koördineer. Hoe sterker die gemeenskap, hoe sterker die instelling. Hoe sterker die instelling, hoe groter die legitimiteit van sy leierskap. Die Vatikaan is nie 'n korporasie nie. Maar die mees sigbare godsdienstige figuur op Aarde behoort ook nie in die paradoksale posisie geplaas te word om geweldige gesag uit te oefen terwyl hy hoegenaamd geen persoonlike ekonomiese outonomie besit nie. Dit is nie 'n teologiese argument nie.

Dit is 'n menslike een. Tweeduisend jaar lank het die Kerk gemeenskap, solidariteit en die idee verkondig dat krag uit eenheid eerder as isolasie kom. Miskien behoort daardie beginsel ook heel bo van toepassing te wees. Want individue op hulle eie is selde sterk. Dit is altyd die vereniging wat krag skep. En as daardie les waar is vir gelowiges, behoort dit ook waar te wees vir die man wat sy lewe daaraan gewy het om dit te leer. Geloof sy Jesus Christus. Ferdinando

P.S. — Ek het myself afgevra: as Sy Heiligheid heeltemal van die instelling afhanklik is, en niemand hom 'n enkele dollar leen nie, hoe word hy veronderstel om my te kom ontmoet?