पहिले मार्केटिंग कार्यालय

खरोखर तिनेच आपल्याला विकायला शिकवले.

पहिली गोष्ट होती अंगावर तीन कपडे चढवणे.

त्या काळातली पँट, जॅकेट आणि टाय.

आणि, सगळ्यात आधी, स्वच्छ.

दिसायला प्रसन्न आणि स्वच्छ दाढी केलेला.

आणि तिथे कोणतीही शंका नव्हती: त्यांनी चांगली धार लावलेला एक दगड घेतला आणि त्याला GILLETTE असे नाव दिले.

पुरुष लगेच ताठरला.

या नावाने त्याला विश्वासघात झाल्यासारखे वाटले. कदाचित एखादा अनोळखी प्रियकर.

पण तिने आपल्या शांतपणाने त्याला धीर दिला आणि म्हणाली: हे एका येणाऱ्याचे नाव आहे, आणि तो कधीही इतिहास घडवणार नाही, कारण तो स्वतःच इतिहास असेल.

कोणालाही माहीत नाही ते हे, की तो त्या व्यक्तीसोबत असेल जिने तो सांगण्याचे धैर्य दाखवलेले असेल.

मग त्याला लगेच शांती मिळाली.

ती विश्वास ठेवावा अशी आकृती नव्हती.

ती विश्वासार्ह होती.

ती उगम होती.

आणि एके दिवशी “आई” हे नाव जन्माला आले.

तिच्या मुलांनी या हजारो वर्षांत जगात इतका गोंगाट केला आहे, आणि त्यांपैकी फक्त थोडेच खरोखर यशस्वी झाले.

पण खरी प्रसिद्धी-प्रमुख तीच होती.

अनुकरण करता न येणाऱ्या दिग्दर्शनातील निःसंदिग्ध माध्यम.

आणि सगळी विक्री फक्त या एकाच घटनेतून आली: स्त्री.

गेल्या अनेक वर्षांत अनेकांनी मला विचारले आहे की जगात सर्वात जास्त विकले जाणारे उत्पादन कोणते.

मला कोणतीही शंका नव्हती.

ते शब्द होते.

याचे उदाहरण म्हणजे दोन हजार वर्षांपूर्वीचा एक सहकारी.

आईच्या प्रायोजकत्वाने त्यांनी एका गोठ्यातून सुरुवात केली, आणि नंतर, प्रौढ झाल्यावर, त्यांनी घर सोडले आणि निळा झगा घालून, स्वच्छ दाढी करून, ते जगभर फिरले.

पण सिनेमाने त्यांना नेहमी पांढऱ्या झग्यात, अर्धवट दाट दाढीसह दाखवायचे ठरवले, जेणेकरून Gillette ला आणि तिच्या लोगोला मोफत जाहिरात मिळू नये.

त्यांनी आपल्या पहिल्या मार्केटिंग कार्यालयात कामावर घेतलेले त्यांचे बारा सहकारीसुद्धा Harvard चे पदवीधर नव्हते.

सगळे जेमतेम शिकलेले होते.

पण त्यांना एक गोष्ट लगेच कळली होती: चांगल्या विक्रेत्याने उत्पादनाआधी कल्पना विकली पाहिजे, आणि ती मोफत असल्याची भावना दिली पाहिजे, म्हणजे रोगप्रतिकारक आणि आर्थिक बचाव आपोआप खाली येतात आणि बाकीचे आपोआप घडत जाते.

हे बारा कोळीसुद्धा सगळे स्वच्छ दाढी केलेले होते.

ते सगळे एकच उत्पादन वापरत, ज्याचे वैशिष्ट्य असे होते की त्याची तीक्ष्ण धार कधीही संपत नसे, आणि आईला पायांवरचे केस काढायचे असत तेव्हाच ते बदलले जाई.

पण या न-जाहिरातीमुळे, या बाबतीतही सिनेमाने त्या सर्वांना दाढीसह दाखवले.

मोठे चित्रपट स्टुडिओ असे का करत होते याचा शोध घेण्याची तसदी मी घेतली, आणि त्यातून एक वेडी कथा बाहेर आली जी मला तुम्हाला सांगायची आहे.

केसांचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या व्यावसायिक संघटनांनी — न्हावी, केशरचनाकार, सौंदर्यतज्ज्ञ — आपल्या व्यवसायांबद्दल गंभीर चिंता व्यक्त केली होती.

दोन हजार वर्षांपूर्वीच्या सहकाऱ्यावरील चित्रपटात जर त्यांनी Gillette चे पाते दाखवले असते, किंवा सगळ्यांना स्वच्छ दाढी केलेले दाखवले असते, तर त्यांना आपल्या पदांचे समर्थन करता आले नसते, आणि ते बेरोजगार झाले असते.

विचार करा, एके दिवशी आजारी माणसेच उरली नाहीत तर.

डॉक्टर, रुग्णालये, औषध कंपन्या आणि औषधांची दुकाने काय करतील?

कदाचित ते सगळे Gillette मध्ये कामाला जातील, आणि एक पाते काय करू शकते ते अनेक कोनांतून पाहून शिकतील.